Ήρθες, και πήρες ό,τι λίγο είχε μείνει, δεν αντιστάθηκα, άφησα το βάθος να μιλήσει Κύμα που γυρίζει στον εαυτό του Δεν έγραψα για ό,τι δεν...
Latest Posts
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αντωνης Περδικαρης Ποιηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αντωνης Περδικαρης Ποιηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΕΙΔΩΛΟ
Όσο ατέλειωτη είναι η θάλασσα, σε αγαπώ, απέραντο γαλάζιο, η αγάπη μου για σένα, ο ουρανός το ξέρει Ο αέρας που φυσά, μου φέρ...
Αυγουστιάτικα Όνειρα
Τέτοιες μέρες, οι ίσκιοι γίνονται φόβοι Πέρα από τη θάλασσα, υπάρχει ένας ορίζοντας, όπου το φεγγάρι αναδύεται Βραδινός περίπατος ο Αύγουστο...
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
Το δικό μου παραμύθι, μόνο εσύ μπορείς να μου το λες Θέλω το μικρό σου χέρι και κάθε μέρα το κρατώ, πόσο όμορφα είναι Ένα φιλί, αγάπη μου...
Παράσταση Ονείρου
Τα σύννεφα συνεχώς βυθίζονταν, μέσα στο γλυκό ύπνο του ουρανού, τι να κάνει και ο ουρανός, έπρεπε να δείξει ευγνωμοσύνη Ορισμός εκλεκτικός, ...
Ποίηση στον Ορίζοντα
Ποιητή μου, από μια μοναξιά στην άλλη αγναντεύεις, αισθάνεσαι αλληλέγγυος, και αναβιώνεις μόνος Ανασαίνεις φλόγες, από όλες τις φλόγες, μο...
ΠΛΑΝΗ
Δεν είναι εύκολο ν’ αγαπήσεις μια θάλασσα κι ας σε πλανεύει το γαλάζιο, οι ακτές με τ’ αρμυρίκια, τα βράχια με τα σπαθιά, και τα...
ΠΡΕΛΟΥΝΤΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ
Μέρες βυθισμένες, τα φυλλώματα κρύβονται, ακόμα και τα λουλούδια Ώρα γεμάτη αναμνήσεις, ώρα γεμάτη αποχωρισμούς, κόσμος σβησμένος επάνω στ...
Φιλί της Σειρήνας
Ζωγραφισμένο από δάκρυα, πλατύ της θάλασσας πεζούλι, κόρη του βασιλιά της θάλασσας, φορά για φυλακτό το δείλι Ήρεμο σκαμπανέ...
ΟΠΤΑΣΊΑ
Σε ζητώ μες του χρόνου τα μεγάλα παράθυρα τους θορύβους των δρόμων, την ομίχλη, την κόκκινη Σε ζητώ μες στη νύχτα, κίτρινο γράμ...
ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΚΑΙ ΛΥΚΟΦΩΣ
Το πρώτο του ήλιου σκίρτημα, της αυγής γιασεμί δάκρυ, του ξεφτισμένου χρόνου η ακολουθία, ξύλινα είδωλα, σπασμένες αγάπες, απαλά τις στιγ...
ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΑΓΑΠΗΣ
Κάθε αστερισμός, κι ένα σμήνος ονείρων πάρε ποιητή μου έναν και κράτα τον εσύ που φυλάς τη μαγεία των ονείρων μην αφήσεις ποτέ το σ...
ΦΕΓΓΑΡΟΔΡΟΣΙΆ
Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ και σε γυρεύω στις φεγγαρόλουστες νυχτιές στα ήσυχα ακρογιάλια μικρό μου όμορφο νησί πρώτο της ροδαυγή...
ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΟΙΗΜΑ
Καταγάλανη είσαι, θάλασσα, και πώς να σου μιλήσω, μ’ όνειρα τα δέντρα έντυσα, και πώς να σε κρατήσω ... Πόσο σ’ αγάπησα, κανένας δε θα βρει,...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)
