...
Καταγάλανη είσαι θάλασσα
και πώς να σου μιλήσω
μ’ όνειρα τα δέντρα έντυσα
και πώς να σε κρατήσω
...
Πόσο σ’ αγάπησα
κανένας δε θα βρει
κι είναι πέρα απ’ τα σύνορα του κόσμου
λάμπουν τα μάτια σου σαν φωτεινή πηγή
ασπασμός αγγέλων προς τ’ άστρα του θόλου
...
Το πιο όμορφο μου ποίημα
το ’γραψα στα γόνατά σου
του ήλιου ήταν το φίλημα
χτύπος απ’ την καρδιά σου
Έχει χάδι
απ’ το δέρμα σου
τη ζεστή την αγκαλιά σου
Έχει χρώμα
απ’ τα μάτια σου
το αιθέριο άρωμά σου
...
Πόσο σ’ αγάπησα
κανένας δε θα βρει
κι είναι πέρα απ’ τα σύνορα του κόσμου
λάμπουν τα μάτια σου σαν φωτεινή πηγή
ασπασμός αγγέλων προς τ’ άστρα του θόλου
...
Το νιώθω
ήρθαν τα πουλιά
από μακρύ ταξίδι
απ’ τα παράθυρα του κόσμου
βλέπω τα κατάρτια
να ’χα τη δύναμη
κάθε που πέφτει το σκοτάδι
ν’ ακολουθώ των αστεριών
τ’ αχνάρια τα γαλάζια
...
Σταλαγματιές σταχτόχρωμες
και πέφτουνε οι στίχοι
σαν της βροχής τα δάκρυα
στο παλιό σταυροδρόμι
του δειλινού η θλίψη
ίσως να μην ξημερώσει
κι ο άνεμος στα φύλλα
το ταξίδι τελειώνει
...
Συνωμοτούν οι ουρανοί
λικνίζονται οι ίσκιοι
καθώς γαλήνια πέφτει η βροχή
στο νωπό χώμα
βαραίνουν πάνω στην ψυχή
των αστεριών οι φόβοι
και οι μορφές της θάλασσας
με το κερένιο σώμα
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Από την ποιητική ανθολογία
Νυχτερινό τραγούδι
Δημοσίευση σχολίου