Μια νύχτα δίχως στόμα,
σιωπηλή οφθαλμαπάτη
που γκρεμίζεται το πρωί
σε δρόμους ραγισμένους
Βρέχει
στα σταυροδρόμια του κόσμου,
βρέχει και στη στέγη μας
Κίτρινο το φεγγάρι,
χλωμή η βροχή
Το πρόσωπό σου
σχηματίζεται στους αιώνες,
στο πέταγμα των πουλιών,
στον ήλιο του νοτιά,
μέσα στις κραυγές των ποιητών
που γράφουν σ' όλη τους τη ζωή
για την αγάπη
Αυτό το δασάκι είναι παλιό,
και η θάλασσα σημαδεμένη
από τ' αχνάρια της παλίρροιας
Άλλο ένα ηλιοβασίλεμα
στο κάστρο,
άλλο ένα αστροφέγγισμα
στο γκρίζο,
κύκλοι από σύννεφα
στο ανεμόβροχο
Τώρα οι γλάροι
βυθίζονται στη στεριά,
τα πουλιά μπαίνουν χαμηλά
να κουρνιάσουν
Αυτό το νησάκι είναι παλιό,
και οι ρίζες των βράχων
σημαδεύουν την προκυμαία
Οι πευκοβελόνες
των χθεσινών περιπάτων
πληγώνουν
τα πόδια των πουλιών,
κύματα αρμενίζουν
στο μαβί μονοπάτι
Απέμεινε
το θρόισμα της νύχτας
στη γκρίζα βροχή,
το κλάμα των γλάρων
στα σκαλοπάτια των βράχων,
συνοδεύει τους αποχωρισμούς
Αυτό το μονοπάτι είναι παλιό,
ο πηλός στα ίχνη,
σκόνη που χάθηκε
στο απροσδιόριστο
Οι δρίμες,
καταστρέφουν τις καρίνες
και τα άσπρα πανιά
των ονείρων μας
Ελπίδες που ταυτίστηκαν
με τη βροχή,
και χάθηκαν
στο θρόισμα της νύχτας,
σ' ένα σκηνικό αβέβαιο
Ακόμα μια μέρα
που δεν είχα νέα σου,
και τα κρίνα
δεν άντεξαν στις μνήμες
Αυτά που κλαίνε
δεν είναι οι στάλες
των κυμάτων,
αλλά οι καημοί
των ταξιδιών
Μια νύχτα δίχως στόμα,
σιωπηλή οφθαλμαπάτη
που γκρεμίζεται το πρωί
σε δρόμους ραγισμένους
Βρέχει
στα σταυροδρόμια του κόσμου,
βρέχει και στη στέγη μας
Κίτρινο φεγγάρι,
και η βροχή χλωμή
Το πρόσωπό σου
σχηματίζεται στους αιώνες,
στο πέταγμα των πουλιών,
στον ήλιο του νοτιά,
μέσα στις κραυγές των ποιητών
που γράφουν
σ' όλη τους τη ζωή
για την αγάπη
Ποιητές ματαιοπονούν,
κατασκευάζοντας καράβια,
θάλασσες, αστέρια,
κι ύστερα
βολοδέρνουν στα λιμάνια
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Από την ποιητική συλλογή
Το Απέραντο του Ονείρου
Δημοσίευση σχολίου