και πήρες
ό,τι λίγο είχε μείνει,
.
δεν αντιστάθηκα,
.
άφησα το βάθος να μιλήσει
.
.
Κύμα που γυρίζει στον εαυτό του
.
.
Δεν έγραψα για ό,τι δεν με καίει,
.
.
Το φως δεν χρειάζεται λόγια
.
.
Μόνο στο όνειρό μας ζω,
έξω απ’ αυτό,
η μέρα είναι κούφια,
κι η νύχτα
δεν ξέρει πού να σταθεί
.
Όταν η ελπίδα χαμηλώνει,
το τέλος έρχεται σαν παλίρροια
.
Δεν υπάρχω δίχως εσένα,
όχι από φόβο, από ύλη,
αν φύγεις, σβήνω,
αν μένεις, ανασαίνω
.
.
Η ψυχή θυμάται πού ρίζωσε
.
.
Αν απομακρυνθείς,
σχίζομαι, αν μείνεις,
γίνομαι ολόκληρος,
μισός δεν είμαι, μισός δεν μένω
.
Αν πρέπει να κοπώ στα δύο,
ας το κάνει η θάλασσα,
ξέρει να ενώνει ό,τι δεν αντέχει
να χωριστεί,
.
σώσε με ή πάρε με μαζί σου,
μισός δεν υπάρχω
.
.
Από παιδί ποθούσα,
να βρω μια αγάπη αληθινή,
ανθόκηπο, αυγή, πνοή μου
.
Κι όμως,
η μούσα που ζητούσα,
δεν ήταν κόρη, μα η ψυχή μου
.
Από παιδί ποθούσα φως,
μια αγάπη να με λούζει,
αυγή, άνθος
.
.
Στα βάθη της ψυχής μου,
γεννιέται φως,
κι η αγάπη μοιάζει κύμα,
που αγκαλιάζει
το χάος
.
.
Μα ήταν εντός,
φωνή που δεν σιωπούσε,
πάλι
την έχασα
.
Είναι εδώ,
πάνω στη γη,
κατοικεί μες στην ψυχή μου
.
Κι όπου η μούσα μένει,
η καρδιά δεν σιωπά,
σ’ έναν κόσμο που ανασαίνει
μαζί της, αληθινά
.
Φως που δε σβήνει,
αυγή που με κρατά,
.
η μούσα μου, η αλήθεια μου,
το σπίτι μου
.
© Αντώνης Περδικάρης
.
Κι όσο υπάρχουν
λέξεις που ανασαίνουν,
θα υπάρχουν κύματα
να τις ταξιδεύουν
.
Ποιητική Συλλογή:
Νυχτερινό Τραγούδι
Δημοσίευση σχολίου