Όσο ατέλειωτη
είναι η θάλασσα,
σε αγαπώ,
απέραντο γαλάζιο,
η αγάπη μου
για σένα,
ο ουρανός
το ξέρει
Ο αέρας
που φυσά,
μου φέρνει
τ’ όνομά σου,
κι όταν
γλυκομιλάς,
ανοίγουν
οι ουρανοί,
κι η πλάση όλη,
φοράει
τα καλά της
Όταν γελάς,
τ’ αηδόνια όλα,
συλλαβίζουν
το φιλί σου
Είσαι
το τραγούδι
της χαράς,
και σαν τα ρόδα,
όμορφη,
γι’ αυτό
σ’ αγαπώ
Μην ξεθωριάσει
τ’ όνειρο,
τα μάτια σου
σαν κλάψουν
Ερωτικό μου
είδωλο,
μιλώ
και ακούω
τον αντίλαλό σου,
τη νύχτα
έρχεσαι
σαν σκιά,
και μπαίνεις
μες στις φυλλωσιές μου
Σαν ξημερώνει,
δυο θάλασσες
τα μάτια σου,
που λάμπουν
στον ορίζοντα,
κι έχουν
το χρώμα
του πρωινού
...
Κι όταν
σωπαίνει το φως,
αρχίζει
η αναζήτησή σου
...
Όνειρα
κατασκευάζω,
μάτια
με το χρώμα
του έρωτα
Περίμενέ με,
στου καιρού
την έρημο
Σιωπή,
ανυποψίαστη,
αυτή
η μοναξιά,
ανάμεσα
στην αμμουδιά,
τα βράχια
και τον ουρανό,
βαραίνει,
με μια άχνα
αμείλικτη
...
Κάτω,
στων κομματιασμένων δρόμων
τ’ αδιέξοδο,
το τραγούδι
είναι
ένα απέραντο
παράπονο
Οι μέρες,
πνίγηκαν
στα ρεύματα,
κι εσύ,
στην άμμο,
ψίθυρος,
χειραγωγείς
τον έρωτα
...
Μέσα
στον θαλασσινό
καθρέφτη,
κατεβαίνεις
στο μηδέν,
βουβή
κι ατέλειωτη
Τα μαλλιά σου,
μην τα λύνεις,
χτένισέ τα,
είσαι
κίτρινη
μαρμαρυγή
...
Όταν
χτενίζεσαι
και σβήνεις,
περπατάς
μαζί
με τη σελήνη,
σ’ έναν ουρανό
ουδέτερο,
πώς να χαράξω
τ’ όνομά σου
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Από την ποιητική συλλογή
Το Απέραντο του Ονείρου.
Δημοσίευση σχολίου