Τέτοιες μέρες,
οι ίσκιοι
γίνονται φόβοι
Πέρα
από τη θάλασσα,
υπάρχει
ένας ορίζοντας,
όπου
το φεγγάρι
αναδύεται
Βραδινός περίπατος
ο Αύγουστος,
αφήνει
γλυκιά μελαγχολία
Δειλινά
της αβεβαιότητας,
που σκεπάζουν
τα πάντα
στο διάβα τους
Μικραίνουν
οι μέρες,
και χάνονται
οι αγάπες
Τα χέρια
χαϊδεύουν,
σελίδες
ημερολογίων,
ξεθωριασμένες
μολυβιές
του χρόνου
Κι ο άνεμος,
ξεφυλλίζει
όσα δεν ειπώθηκαν
Τα μάτια
κοκκινίζουν,
από σκονισμένες
χαρακιές,
στεγνωμένων
ηλιαχτίδων
Ψυχές,
εκτεθειμένες
στον άνεμο,
που σβήνει
τα ίχνη,
στο πέρασμα
του χρόνου,
ταξίδια
που απέπλευσαν
Και όταν
γυρνούσα
στις προκυμαίες,
να ρωτήσω
γιατί χάθηκες,
πάντα
κίτρινες σκιές,
αμφιβολίας
Αναζητήσεις
στο γκρίζο,
κάποιοι
πρόσφατοι στίχοι,
ίσως
υπόγεια μονοπάτια,
βαμμένα
στο κόκκινο
Όνειρα,
που πέταξαν,
στο απέραντο
γαλάζιο
Σαν γλάροι,
που ξέχασαν
τον δρόμο
της επιστροφής
Γύρω,
χλωμές φιγούρες,
φορούν
τη μελαγχολία
του φθινοπώρου
Κι αυτός
ο φόβος
των σκιών,
πως
τα πιο όμορφα
τραγούδια,
γεννιούνται
λίγο πριν
τη σιωπή
Κι αυτός
ο φόβος
των ερωτευμένων,
μήπως
κάποτε
ξυπνήσουν,
χώρια
© Αντώνης Περδικάρης
Από την ποιητική συλλογή
Νυχτερινό Τραγούδι
Δημοσίευση σχολίου