ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

 

Το δικό μου παραμύθι

μόνο εσύ μπορείς
να μου το λες

Είσαι η μούσα μου

και κάθε μέρα
κρατώ το χέρι σου,
πόσο όμορφα είναι

Ένα φιλί, αγάπη μου,
θα στείλω

κάθε βράδυ
είμαι μαζί σου

είμαστε
μέσα στο όνειρο
φτιαγμένοι

...

Είσαι μέσα
σε όλα μου τα όνειρα,

είσαι η ευτυχία μου
και το ιδανικό,

μια αγάπη της ψυχής,
απέραντη,

που αγκαλιάζει
όλο το σύμπαν

Οι στιγμές
που έχω την έγνοιά σου,
είναι
η απόλυτη ευτυχία,

Κι όταν σωπαίνει ο κόσμος,
μιλάει η ανάσα σου
μέσα μου

δεν μπορεί κανείς
να ζήσει,

χωρίς ψυχή

...

Σ’ αγαπώ
και σου γράφω,

και στη ζωή,
και στο όνειρο,
είμαι μαζί σου

Μόνο μαζί σου
η ζωή είναι όνειρο,

μόνο μαζί σου
υπάρχω,

για πάντα
σε λατρεύω

...

Όνειρα
κατασκευάζω,

μάτια
με το χρώμα του έρωτα

Περίμενέ με,
στου καιρού
την έρημο

Σιωπή,
ανυποψίαστη,
αυτή η μοναξιά,

ανάμεσα
στην αμμουδιά,
τα βράχια
και τον ουρανό,

βαραίνει,
με μια άχνα
αμείλικτη

...

Κάτω,

στων κομματιασμένων δρόμων
τ’ αδιέξοδο,

το τραγούδι
είναι
ένα απέραντο παράπονο

Οι μέρες,
πνίγηκαν
στα ρεύματα,

κι εσύ,
στην άμμο,
ψίθυρος,

χειραγωγείς
τον έρωτα

Μέσα
στον θαλασσινό καθρέφτη,
κατεβαίνεις
στο μηδέν,

βουβή
κι ατέλειωτη

Τα μαλλιά σου,
μην τα λύνεις,
χτένισέ τα,

είσαι
κίτρινη μαρμαρυγή

Όταν χτενίζεσαι
και σβήνεις,

περπατάς
μαζί με τη σελήνη,

Κι αν χαθείς στο φως,
θα σε γυρεύω
στου νερού τη μνήμη

σ’ έναν ουρανό
ουδέτερο,

πώς να χαράξω
τ’ όνομά σου

© Αντώνης Περδικάρης