από δάκρυα,
πλατύ της θάλασσας
πεζούλι,
κόρη του βασιλιά
της θάλασσας,
φορά για φυλακτό
το δείλι
Ήρεμο σκαμπανέβασμα
του κύματος
ονείρου πρόσωπο φωτίζει,
μενεξεδένιο σαν σκιρτά
το λιόγερμα
και τη μορφή της
καθρεφτίζει
Αγάπησε όλα τα κύματα
του αρχιπελάγους
τ’ ακρωτήρι,
χαλί απέραντο
η θάλασσα,
κοράλλι κόκκινο
η καρδιά της
Απόψε μια σειρήνα
σαν πνίγεται στο δάκρυ
μετρά τις μέρες
που η θάλασσα σε πήρε,
γλυκιά αγάπη πρωινή
καθώς τινάζει τα μαλλιά
τη χαραυγή
στάχτη χρυσή
μούσες, γοργόνες, μάγισσες
ναύτες, δελφίνια, πέλαγα
γλυκολαλούν
Ήρεμο σκαμπανέβασμα
του κύματος
ονείρου πρόσωπο φωτίζει,
μενεξεδένιο σαν σκιρτά
το λιόγερμα
και τη μορφή της
καθρεφτίζει
Απόψε μια σειρήνα
σαν πνίγεται στο δάκρυ
μετρά τις νύχτες
και τ’ άστρα στο σκοτάδι
αστροφεγγιά τ’ ουρανού
κι όταν διψάσει για φιλιά
τη χαραυγή
στάχτη χρυσή
μούσες, γοργόνες, μάγισσες
ναύτες, δελφίνια, πέλαγα
σκύβουν να πιουν
...
Κι εσύ μούσα,
των ματιών μου φως,
που σφραγίζεις
τις στιγμές
κάθε βράδυ
θα φιλώ τα κύματα,
που άγγιξαν τα πόδια σου
και ζωγραφούν αγάπες
κι όλα μου τα δάκρυα
θα σου χαρίσω
© ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗΣ
Από την ποιητική συλλογή
Προσκυνώντας μια Γοργόνα
Δημοσίευση σχολίου