Μέρες βυθισμένες,
τα φυλλώματα κρύβονται,
ακόμα
και τα λουλούδια
Ώρα
γεμάτη αναμνήσεις,
ώρα
γεμάτη αποχωρισμούς,
κόσμος σβησμένος
επάνω στο μαβί,
στο φύσημα
μέσα από συστάδες δέντρων
Την ώρα
που η γκρίζα ομίχλη
του δειλινού,
τα πρόσωπα σκεπάζει,
μάζεψα
δάκρυ αποχωρισμού,
κι άφησα
τον ορίζοντα
να με κρύψει
Χαμένες ημέρες,
η στάχτη
σκέπασε τα ίχνη,
μικρές Κυριακές,
που χωρούν
μεγάλες πίκρες
...
Ώρα
γεμάτη αναμνήσεις,
ώρα
γεμάτη αποχωρισμούς
...
Κι εσείς,
γλαροπούλια,
που σχίζετε
ανάσες ανέμων,
μπορείτε να δείτε
τα όνειρα
που δεν χωρούν
στη στεριά,
σαν φύλλα
που πέφτουν
στο κύμα
Τρυγώντας
το κύμα,
πίκρες
κι αρμύρες,
στα πούπουλα σας
κρύβετε
Σ’ ακτές
θα γνωρίσετε
στάλες δακρύων,
μια δρασκελιά σας
τον κόσμο,
και κάτω
απ’ τ’ αρμυρίκια,
σκιές
Και πάντα
το βράδυ,
με φόβο
θ’ ακούτε,
το χτύπημα
πάνω
στα κούφια βράχια,
σπηλιά
με σπηλιά
να μουγκρίζει,
σημάδια
μικρών αστεριών,
να ριγούν
στο μακρύ
πανωφόρι
της νύχτας
© Αντώνης Περδικάρης
Δημοσίευση σχολίου