.
Ένα αστέρι δεν μιλά, μονάχα λάμπει.
Έτσι κι η αγάπη που μας δένει,
κι η μοίρα που την εκτρέπει,
μένει μετέωρη στο νου,
απέναντι στ’ αστέρια.
.
Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει…
.
Όταν νυχτώνει, η πλήξη μεγαλώνει,
γιατί απ’ τα σύννεφα μαζεύουν φως οι ακτίνες,
κι οι ψυχές μαζεύουν μνήμες.
.
Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει…
.
Οι εραστές που χώρισε η μοίρα
συνεχίζουν τις ζωές τους
σε παράλληλες πορείες,
όπως οι αστερισμοί.
Μονάχα εκείνοι διαβάζουν
την καταγωγή των πραγμάτων.
.
Δύο γραμμές φωτός, ποτέ δεν συναντιούνται,
μα φέγγουν η μία για την άλλη.
.
Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει…
.
Αιχμάλωτοι της μοίρας
ζουν χωρίς να αγγίζονται,
χωρίς να ενώνονται ποτέ.
.
Μα τη νύχτα, στα όνειρα,
ενώνονται οι σκιές τους
για μια στιγμή πριν χαθούν ξανά.
.
Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει…
.
Κι όταν νυχτώνει, οι άνθρωποι ποθούν
να ανταλλάξουν δυο κουβέντες ποίημα,
στίχους που αψηφούν τα εμπόδια,
να πουν όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
.
Μιλούν χαμηλά, σαν να φοβούνται
μην τρομάξουν τη σιωπή.
Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει.
.
Ίσως να είναι μια άρνηση
πριν τα σκεπάσει όλα η σιωπή.
Γιατί κάθε ποίημα είναι μια ανάσα,
λίγο πριν χαθεί ο άνεμος.
.
Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει…
.
Γιατί ό,τι δεν τόλμησε η ζωή
το ολοκληρώνει το όνειρο.
Κι έτσι, χωρισμένοι στον κόσμο,
μένουν ενωμένοι στη σκέψη και στο φως.
.
Κι όλα όσα αγαπήσαμε
μένουν φωτεινά μέσα μας,
όσο κι αν κυλάει το φως
ή βαθαίνει το σκοτάδι.
.
©Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου