Θέλω να ζω για σένα
όχι σαν υπόσχεση
μα σαν ανάγκη
που επιστρέφει
κάθε φορά
στο φως
Σε σύννεφα αγάπης
μπαίνω
μια στον άνεμο
μια στη βροχή
κι έτσι το σώμα
συμφιλιώνεται
με το εδώ
Πάντα εσύ αεράκι
κι εγώ αφήνομαι
εκεί που αρχίζει
η ζεστασιά
της αφής
Η ψυχή αγαπά
να βυθίζεται
όταν το κορμί
εμπιστεύεται
Θα ήθελα να ήμουν
αφρός της θάλασσας
να με διαλύεις αργά
κι εσύ ηλιαχτίδα
να με βρίσκεις
στο φως
Αυτή η ήσυχη φωτιά
που μας καίει
ας μη ζητήσει
ποτέ στάχτη
μόνο αναπνοές
που μαθαίνουν
Θέλω να κοιτάζω
τα μάτια σου
όχι για να δω
μα για να θυμηθώ
ποιος είμαι
όταν με κρατάς
Και τα χέρια σου
να με μαθαίνουν
ξανά
χωρίς λέξεις
χωρίς βιασύνη
Λουλούδι μιας ευχής
φιλί
το κάθε πέταλο
Έτσι μαθαίνει
το σώμα
να προσεύχεται
μέσα στο σώμα
Φοράς τα ρούχα
του ουρανού
και πετώντας μαζί
βλέπουμε τη ζωή
να μικραίνει
κάτω απ το δέρμα
Στέκομαι
ταπεινός προσκυνητής
θαυμάζω τα μαλλιά σου
όταν ο άνεμος
τα περνά
απ τα δάχτυλά μου
Ήρθες
και με θάμπωσες
μου έλειπαν
όλα τα εσύ σου
Κι εγώ δεν το ήξερα
πως μου έλειπα τόσο
μέχρι να με αγγίξεις
Μη μου φύγεις
όχι τώρα
Εσύ αεράκι
κι εγώ σιγαλιά
Έτσι ισορροπεί
ο κόσμος
όταν τα σώματα
συμφωνούν
Σ αγαπώ ξανά
όχι από συνήθεια
μα γιατί η ψυχή
θυμάται
το στόμα σου
Όταν σε σκέφτομαι
πετάω
όταν μου λες
πως μ αγαπάς
ζω
Είσαι φως
και θέλω
να μένω
Όχι για να σωθώ
μα γιατί εδώ
η αγάπη
βρίσκει σώμα
και γίνεται
σπίτι
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου