Θέλω να ζω για σένα
όχι σαν υπόσχεση
μα σαν ανάγκη
που επιστρέφει
κάθε φορά
στο φως
.
Σε σύννεφα αγάπης
μπαίνω
μια στον άνεμο
μια στη βροχή
κι έτσι το σώμα
συμφιλιώνεται
με το εδώ
.
Πάντα εσύ αεράκι
κι εγώ αφήνομαι
εκεί που αρχίζει
η ζεστασιά
της αφής
.
Η ψυχή αγαπά
να βυθίζεται
όταν το κορμί
εμπιστεύεται
.
Θα ήθελα να ήμουν
αφρός της θάλασσας
να με διαλύεις αργά
κι εσύ ηλιαχτίδα
να με βρίσκεις
στο φως
.
Αυτή η ήσυχη φωτιά
που μας καίει
ας μη ζητήσει
ποτέ στάχτη
μόνο αναπνοές
που μαθαίνουν
.
Θέλω να κοιτάζω
τα μάτια σου
όχι για να δω
μα για να θυμηθώ
ποιος είμαι
όταν με κρατάς
.
Και τα χέρια σου
να με μαθαίνουν
ξανά
χωρίς λέξεις
χωρίς βιασύνη
.
Λουλούδι μιας ευχής
φιλί
το κάθε πέταλο
.
Έτσι μαθαίνει
το σώμα
να προσεύχεται
μέσα στο σώμα
.
Φοράς τα ρούχα
του ουρανού
και πετώντας μαζί
βλέπουμε τη ζωή
να μικραίνει
κάτω απ’ το δέρμα
.
Στέκομαι
ταπεινός προσκυνητής
θαυμάζω τα μαλλιά σου
όταν ο άνεμος
τα περνά
απ’ τα δάχτυλά μου
.
Ήρθες
και με θάμπωσες
μου έλειπαν
όλα τα εσύ σου
.
Κι εγώ δεν το ήξερα
πως μου έλειπα τόσο
μέχρι να με αγγίξεις
.
Μη μου φύγεις
όχι τώρα
.
Εσύ αεράκι
κι εγώ σιγαλιά
.
Έτσι ισορροπεί
ο κόσμος
όταν τα σώματα
συμφωνούν
.
Σ’ αγαπώ ξανά
όχι από συνήθεια
μα γιατί η ψυχή
θυμάται
το στόμα σου
.
Όταν σε σκέφτομαι
πετάω
όταν μου λες
πως μ’ αγαπάς
ζω
.
Είσαι φως
και θέλω
να μένω
.
Όχι για να σωθώ
μα γιατί εδώ
η αγάπη
βρίσκει σώμα
και γίνεται
σπίτι
.
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου