Κάθε αστερισμός,
κι ένα σμήνος ονείρων
πάρε ποιητή μου έναν
και κράτα τον
εσύ που φυλάς
τη μαγεία των ονείρων
μην αφήσεις ποτέ
το σκοτάδι να σε βρει
κι εσύ κοριτσάκι,
πάρε και κράτα
μες στη χούφτα σου,
πάνω στην καρδιά σου
ένα μικρό αστεράκι
για συντροφιά
να μη νιώθεις
μονάχη
κι εσείς συνοδοιπόροι μου
μην αναρωτιέστε
πόσες αναμνήσεις
χωρούν
σε μια παιδική χούφτα
κρατήστε τα παιδιά
μέσα στο φως,
μακριά απ’ τα σκοτάδια
κρατήστε σφιχτά
στα δάχτυλά σας
ένα αστέρι μικρό,
ένα αστεράκι
κρατήστε παιδιά
και ουρανούς,
στα βάθη της καρδιάς σας
τότε μόνο
θα λάμψετε
κι εσύ μούσα,
των ματιών μου φως
ρόδο μοσχομύριστο
πάντα θα αγαπώ
τα παιδιά
και τα λουλούδια
να το θυμάσαι
για σένα
που σφραγίζεις τις στιγμές
αναπνοή μου
θα ξηλώσω
απ’ τη θάλασσα τη θλίψη
κάθε βράδυ
θα φιλώ τα κύματα,
που άγγιξαν τα πόδια σου
και ζωγραφούν αγάπες
κι όλα μου τα δάκρυα
θα σου χαρίσω
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου