Ξημέρωσε
σε αγαπώ
και σου γράφω
Μούσα τ’ Απρίλη
μακραίνεις
και σβήνεις στον ήλιο
ξύλινα είδωλα
μάτια γυμνά
παγωμένα
πικρή Κυριακή
καλοκαίρι
σβησμένος ο ουρανός
όλα θυμίζουν εσένα
Σε κρατώ στο φως
και σε χάνω στον άνεμο
κι όλο σε καλώ
Κίτρινο φως στη θωριά
πρωινός ο λυγμός
αρρωσταίνει
τις λέξεις
του κάλπικου αύριο
στάχτη που σκέπασε
τα αρμυρίκια
άνυδρος τόπος
μελτέμια και άμμος
Το φως
των χρυσών σου μαλλιών
στεφανώνει τις πέτρες
τις σκληρές
πόθοι που έπεσαν χαμηλά
αποχαιρέτησαν το γαλάζιο
ενώθηκαν με την άμμο
και χάθηκαν
Σαν κύμα που σβήνει
στην άκρη του χρόνου
μένω και θυμάμαι
Έρωτες που μας άφησαν
στις αποβάθρες
γυμνούς
Συλλογιέμαι τον ουρανό
που πάντα αντιδικεί
με τη θάλασσα
το απαρηγόρητο κλάμα
της βροχής
τον φόβο του χωρισμού
που κάνει τ’ αστέρια
να τρέμουν
τις προδομένες αγάπες
τον μανιασμένο αέρα
Με παρηγορούν τα κύματα
που παντοτινά
κάνουν την ίδια διαδρομή
τα πουλιά που επιστρέφουν
να κουρνιάσουν
κάθε δείλι
Σ’ αναζητώ στο πέρασμα
του χρόνου και της θάλασσας
κι όλο σε χάνω
Απλώνω τα χέρια μου
στ’ όνειρο
και τραγουδώ για σένα
Αν χαθείς τώρα
θα χαθεί μαζί σου
η πλάση
Πόσες νύχτες κύλησαν
αφήνοντας στεναγμούς
πίσω τους
Πόσες χαραυγές κοκκίνισαν
δείχνοντας
το μέλλον
Λυπάμαι για μια μεγάλη αγάπη
που στερούμαι
την αγάπη μας
χαίρομαι όμως
που υπήρξε μια αγάπη
πιο μεγάλη
από τη θάλασσα
© Αντώνης Περδικάρης
Από την ποιητική συλλογή :
Προσκυνώντας μια Γοργόνα
Δημοσίευση σχολίου