ΑΕΡΙΚΟ

 

Ο καιρός ξεθωριάζει
εποχές κατεδαφίζονται

οι στίχοι που χάνονται
στο φύσημα του ανέμου
γίνονται μουσικές
στα στενά σοκάκια

Νυχτερίδες στις στέγες
έρημοι δρόμοι
τώρα που νυχτώνει
μαραίνονται τα λουλούδια

Σαν ψίθυρος περνά
ο χρόνος απ’ τα χέρια μας
και χάνεται

Μελωδία που κοιμάται
η ποίηση
τραγούδι νυχτερινό
το ταξίδι

τα πουλιά παράπονα ψυχών
φωτιές σιωπηλές
στα πάρκα

Όνειρα σε καφενεία
ζωές χλωμές
νεκρά έντομα

πώς να βρεις
τον εαυτό σου

Στου ανέμου την ερημιά
γυρεύω τη φωνή σου
και σιωπώ

Οι πιο όμορφοι στίχοι
χάνονται
κι ό,τι απομένει
παραλλαγές
τυχαίων λέξεων

αναχωρητής ο άνεμος
επικίνδυνο να κοιτάς πίσω
ο χρόνος σε φυλακίζει

Πέρασες
δίχως σφύριγμα
πικρό καράβι
μακρύ ταξίδι
χαμένο όραμα

Σαν κύμα που έσβησε
στην άκρη του ορίζοντα
έμεινα μόνος

Αναλώνομαι
ανάμεσα σε φωτεινά και ομιχλώδη
χαρμόσυνα και πένθιμα

φωτεινά σύμβολα
και σκοτεινά μονοπάτια
ανεκπλήρωτους έρωτες
μετάνοια και οργή

Σε ψάχνω
στη φυγή των ποιητών
ποίημα μικρό
αδέσποτο

στα στενά
στα μερόνυχτα
στις ελπίδες
που αναβοσβήνουν

ανάμεσα σε λουλούδια
και αστέρια
σε κόκκινους
και μαύρους ήλιους

αγάπες και μίση
παράδεισους και καθαρτήρια
ηρεμία και έξαψη

Σαν φλόγα που τρεμοσβήνει
κρατώ το όνομά σου
και προχωρώ

Εσένα που ήρθες στη ζωή
χωρίς πόδια και ρίζες
τρυφερή ψυχή
σε σκληρό τοπίο

παραμιλητό στη νύχτα
ανάμεσα σε φως
και σκοτάδι

Τη μέρα σε έψαχνα
στα καλντερίμια
στο ακαθόριστο που καίει

τώρα κάθε χαμένο στιχάκι
φωτοβολεί
ανασκιρτώντας

μέσα στην άσπιλη σιγή
και στης νύχτας
την ασάφεια                                                                                                                    .  

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
 .

Από την ποιητική συλλογή:
Προσκυνώντας μια Γοργόνα