Δέντρο της ζωής
στον ύπνο της γης
αγέρωχο και δυνατό
υψώνεται στον ουρανό
Το δέντρο της ζωής
με το χώμα αγκαλιά
με πόνο το ποτίζουν
ν’ ανθίσει μια φορά
με δάκρυ το βρέχουν
να δώσει καρπό
γαλήνη της γης
σε κόσμου καημό
Όλα τα δέντρα άνθιζαν
ευδοκιμούσαν κι έλαμπαν
φούντωναν με χρώματα
σαν όνειρα που πλάγιαζαν
μα το δέντρο αυτό
στεκόταν αλλιώτικο
σιωπηλό και αγέρωχο
βαθύ και μοναχικό
Εσύ δεν είσαι πόθος
μιας νυχτιάς
είσαι πληγή στο στήθος
και πονάς
Το σούρουπο το σκοτεινό
με τ’ άστρα θα σε ντύσει
κι ένα αυλάκι ολόχρυσο
τη νύχτα θα κεντήσει
Σπείραμε το δέντρο
της ψυχής το δέντρο
το δέντρο της στοργής
το δέντρο της ζωής
Δεν είμαι τέρμα
της ερημιάς σου εγώ
είμαι ρίζα βαθιά
που άντεξε καιρό
Δεν είμαι λόγια
που σβήνουν στη σιωπή
είμαι χώμα και φως
και πρώτη αναπνοή
Κι αν κάποτε οι άνεμοι
λυγίσουν τα κλαδιά
θα μείνει η ρίζα ζωντανή
βαθιά μες στην καρδιά
Γιατί το δέντρο της ζωής
δεν σβήνει στον καιρό
κρατά στον ίσκιο του σφιχτά
τον άνθρωπο μικρό
Κι όποιος στο χώμα άκουσε
της γης την προσευχή
θα βρει στο δέντρο της ζωής
αγάπη και ψυχή
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου