Σειρήνα που αγγίζεις τη θάλασσα
και τη μαγεύεις
αερικό που τόσα χρόνια
μου πήρες την ψυχή
τώρα ήρθες να πάρεις
ό,τι ελάχιστο κράτησα
σε φοβάμαι μα πάρε με
δεν θέλω να κρατήσω
ούτε σταγόνα ψυχής
ούτε στάλα αίμα
δεν μπορώ να μη γράφω
ό,τι με καίει
ποτέ δεν τραγούδησα
άλλο τραγούδι
μόνο εσένα
και τη φωνή σου
δεν με νοιάζει τι θα γίνω
κι αν ακόμα χαθώ
αφού υπήρξα μόνο
για να σε συναντήσω
εσύ μου έδειχνες τ’ αστέρια
κι ήσουν κάθε μέρα
αρμύρα και ανάσα
κύμα και φως
τι να την κάνω τη θάλασσα
χωρίς εσένα
όταν δεν θα μπορώ
να κοιτάζω τον ορίζοντα
να δω τη μορφή σου
να χρυσίζει
το τέλος μας έρχεται
όταν χάνεται η ελπίδα
που ζει μέσα
στο μεγάλο μας όνειρο
πώς να πάψω να ελπίζω
πώς να πάψω να ζω
δεν θα άντεχα
χωρίς την αύρα σου
σώσε με
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου