ΦΕΓΓΑΡΟΔΡΟΣΙΆ

 

 

Ακόμα μια νύχτα
που σ’ αγαπώ και σε γυρεύω

στις φεγγαρόλουστες νυχτιές
στα ήσυχα ακρογιάλια

μικρό μου όμορφο νησί
πρώτο της ροδαυγής κρινάκι

γαλάζια κύματα τα μάτια σου
ροδόσταμο τα φιλιά σου

βελούδινο το χάδι σου
ολόλευκο όνειρό μου

όχι δεν είμαι μοναχός
χλωμή μου κόρη

στα όνειρά μου έρχεσαι
και πλάι μου πλαγιάζεις

δώσ’ μου τα χείλη σου να πιω
του έρωτα το νέκταρ

κι όταν σμίγουν οι ψυχές
γίνεσαι αγάπη γίνεσαι χαρά

όλου του κόσμου την ομορφιά
κρατώ στην αγκαλιά μου

Ακόμα μια νύχτα
που σ’ αγαπώ και σε γυρεύω

και χάνεσαι
στ’ αλώνια των ανέμων

στις κορφές των λόφων
στα φύλλα που δροσίζονται

λαβύρινθος η μέρα
χάνεται πίσω μου

αχ και να θώπευα
τη γλυκιά σου μορφή

τα χρυσά σου μαλλιά
να γείρουν στα χέρια μου

σου απλώνω τα χέρια
κι εσύ χάνεσαι

σου μιλώ σιγανά
και δεν αποκρίνεσαι

Ακόμα μια νύχτα
που σ’ αγαπώ και σε γυρεύω

χρυσή μου ελπίδα
έλα σιμά μου

δροσούλα της αστροφεγγιάς
ανάσα του ουρανού

στο σκοτάδι ψηλαφώ
τη χλωμή μορφή σου

κρυμμένη δροσοσταλίδα
σε πέπλο σιωπής

ίσως να φανείς
μέσα σε λίγη χρυσόσκονη

γλυκό
σύντομο όνειρο

κι ίσως σε βρω
στη μυρωδιά των λουλουδιών

στα άσπρα κοχύλια
του καλοκαιριού

πίσω από μια αχτίδα
που σβήνει αργά

ίσως κάποιο αστέρι
να είναι δικό μας

Ακόμα μια νύχτα
που σ’ αγαπώ και σε γυρεύω

κάτω απ’ τον θόλο
σε γυρεύω

βεγγαλικό χλωμό
το αγγελικό σου πρόσωπο

κι άφησες στ’ ακρογιάλι
το άρωμα του ονείρου

μα κι απόψε
χλωμή μου κόρη

έπεσες σιωπηλή
στη γη

έσβησες αργά
και χάθηκες

γλυκό όνειρο
στην πέτρα βυθισμένο

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Από την ποιητική συλλογή
Προσκυνώντας μια Γοργόνα