Νύχτωσε
κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω
ακόμα μια μέρα που χάθηκες
χλωμή μου μορφή
όμορφη κόρη
Φυσάει στ’ ανοιχτά
ανοιξιάτικη βροχή
γκρίζα σύννεφα
κι ακόμα σε γυρεύω
καθώς ο ήλιος ανεβαίνει
καπνίζει η μέρα
αναπηδούν πουλιά μαγεμένα
όμορφη μούσα της νύχτας
εσύ φεύγεις
Σ’ αναζητώ στο κύμα
και στου ανέμου το πέρασμα
κι όλο σε χάνω
Στον πυρετό σου
αυτές τις μέρες
μύριζα
την αρμύρα των μαλλιών σου
έβλεπα τον ήλιο
στο θαμπό σου χαμόγελο
Αχ και να σ’ έβλεπα πρωί
σαν κοκκινίζει ο ήλιος
στη θάλασσα
με τα χρυσά κύματα
Τώρα που κάθομαι μόνος
τώρα που ντύνομαι
τη φορεσιά σου
Σαν κύμα που επιστρέφει
κρατώ το όνομά σου
και το ψιθυρίζω
Καθώς ο ήλιος ανεβαίνει
αναπηδά η μέρα
οι γλάροι ζυγίζονται
στις λιτανείες των ταξιδιών
στους λεπτοδείχτες των ανέμων
σε γυρεύω
Ακόμα μια μέρα
ξημέρωσε αγαπημένη
χρυσή ηλιαχτίδα της αυγής
κόρη της σελήνης
η πούλια κι ο αυγερινός
γλυκά σου τραγουδούν
και το φιλί που ζήτησα
μου φέρνουν
σε κεντητό μαντήλι
Σαν άνεμος σε κράτησα
και χάθηκες στο φως
μα μένω να σε καρτερώ
Δροσοσταλίδα της αυγής
γλυκιά πνοή ανέμου
Αχ και να σ’ έβλεπα πρωί
ονείρου μου λαχτάρα
στην αγκαλιά να κρατώ
τον ήλιο
τη σελήνη
Αχ και να σ’ έβλεπα πρωί
καθώς οι καπνοί
αναγγέλλουν ταξίδια
ας έπινα
το δικό σου φιλί
© Αντώνης Περδικάρης
Από την ποιητική συλλογή:
Προσκυνώντας μια Γοργόνα
Δημοσίευση σχολίου