Το πρώτο του ήλιου σκίρτημα,
της αυγής γιασεμί δάκρυ,
του ξεφτισμένου χρόνου
η ακολουθία,
ξύλινα είδωλα,
σπασμένες αγάπες,
απαλά τις στιγμές
διαλύουν
κι η αγάπη την αυγή,
άνοιγε το παράθυρο,
και χαμογελούσε
στο φως
μάζεψα το γκρίζο
της θάλασσας,
τα μεγάλα κόκκινα κύματα,
τ’ αστέρια της αγρύπνιας,
τα θροΐσματα
των κυμάτων,
κι άφησα τον ορίζοντα
να με πυρπολήσει
Το σβησμένο πρωί,
κρατά στα χέρια του
το τραγούδι της αυγής,
μια κίτρινη ζωγραφιά,
με χλωμές μπούκλες
πάνω στην άμμο,
ξέφτια πρωινά
τα δάκρυα,
αφήνονται
στη μεγάλη θάλασσα,
κι αιώνια,
πικρή και κοφτερή,
μένει η ανάσα
του ήλιου
κι οι λυγμοί των πουλιών
στο λυκόφως,
θρήνοι αποχωρισμών,
καθώς ο ουρανός
βαθαίνει,
τα βήματα
των περαστικών,
στοχασμοί αγάπης,
που μακραίνουν
μες στο σκοτάδι
πόθοι,
ποτάμια ορμητικά,
όνειρα
μιας στιγμής,
που βρεθήκαμε,
ένα φεγγάρι,
μια λαχτάρα,
ένα αηδόνι,
μια θάλασσα,
ένα κύμα
η άβυσσος του χρόνου,
σκεπάζει
τα χθεσινά μας όνειρα,
κι όμως,
σ’ ένα όμορφο όνειρο,
μια στιγμή
συναντηθήκαμε
κάποιες λευκές,
εποχικές νύχτες,
καθώς η απουσία σου
αδειάζει τον ουρανό,
ψάχνω ακόμη
το ανθισμένο σου χάδι
πουλιά βυθισμένα,
οι στίχοι,
συνωστίζονται
στο κατώφλι σου,
σκοτάδι
τρυπά τα βλέφαρα,
τ’ άστρα απορούν
μες στα μάτια σου,
και στο χλωμό,
σκληρό σου μετάξι
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Από την ποιητική συλλογή
Ονειροκατασκευαστής
Δημοσίευση σχολίου