Τις νύχτες
που άγγελοι περπατούν στη γη
σ’ αγαπώ και σε ψάχνω
Φυσάει στ’ ανοιχτά
σιγανή βροχή
σταχτιά σύννεφα
της άνοιξης ανατριχίλα
Οι στίχοι μας σαλεύουν νωχελικά
θροΐζουν τα φυλλώματα των ψυχών μας
ψιθυρισμοί στο σκοτάδι της νύχτας
Άκου της νύχτας τον σκοπό
σε αμέτρητα τριζόνια
σιγανές μελωδίες
σκοποί που ντύνουν ξωτικές μνήμες
Μελωδικές νοσταλγίες
σε στέκια που αργοκαπνίζουν
Άκου τον άγριο άνεμο του πάθους
που κομματιάζει τα κλαδιά
μοναχικές ψυχές στο περιθώριο
Τη θάλασσα που μαστιγώνει τα βράχια
τους έρωτες που περνούν ορμητικοί
Άκου της θάλασσας
τ’ ανταριασμένο κύμα
καλέσματα μαγευτικά
που ο άνεμος στέλνει
Πάρε το φως του φεγγαριού
ν’ αλλάξει η μορφή σου
Στο φως που χάνονται οι σκιές
μην κυνηγάς πια χίμαιρες
μην κυνηγάς άλλο τον εαυτό σου
Αφέσου στην καλοσύνη των θεών
σ’ έναν Ερμή ερωτικό
κι έναν παραμυθά Ποσειδώνα
που σε κοιτά με σιωπηλή στοργή
Άπλωσε τα χέρια
κι όταν ο έρωτας θα σ’ αγκαλιάζει
σήκωσε τα χέρια
Γύρισε την πλάτη
σ’ ό,τι σε πλήγωσε
Μονάχα άκου τη βαθιά θάλασσα
τον ψαλμό του ανέμου
τα δέντρα καθώς τα λυγίζει
και το νερό
πως σταλάζει σιγά στο χώμα
Άκου τα βήματα
μέσα απ’ την καταχνιά
Τα βήματα των σωμάτων
που δεν έχουν χέρια πια να ζεσταθούν
βήματα χωρίς διαδρόμους
χωρίς περάσματα
που δεν έχουν λέξεις
να τα ζεστάνουν
Ο έρωτας η δύναμή σου
η σωτηρία σου
Κι ο έρωτας πάντα εκεί,
ακοίμητος σε διεκδικεί
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Από την ποιητική συλλογή:
Προσκυνώντας μια Γοργόνα
Δημοσίευση σχολίου