.
Βαθύ ποτάμι ο έρωτας
κι ο χρόνος ένα νερό που φεύγει...
.
Δεν γυρίζει πίσω ο χρόνος
μόνο μας μαθαίνει να πλέουμε
.
Κάποιοι βρίσκουν το λιμάνι τους,
άλλοι το ονειρεύονται ταξιδεύοντας
.
Ο δρόμος σκορπά πέτρα και σιωπή
κι όμως στις άκρες του ανθίζουν μικρά λουλούδια
σαν μυστικές υποσχέσεις αντοχής
.
Κι είναι παράξενο
ή ψυχή θυμάται πριν ακόμη ζήσει
σαν να κρατά σημειώσεις από άλλους ουρανούς
.
Μέσα μας κινείται μια ανυπόμονη λαχτάρα,
απαλό μείγμα φωτός και σκιάς
.
Προσδοκούμε να πράττουμε
χωρίς να επιστρέφουμε
με το βάρος της μετάνοιας στους ώμους
.
Να φεύγουμε σαν φως που ελαφραίνει τη νύχτα
να γυρίζουμε σαν αλήθεια που αντέχει
.
Τα δειλινά βάφονται με έρωτες
και μοιάζουν με απολεσμένα παιδικά όνειρα
που ακόμη μας αναγνωρίζουν
.
Κι αναρωτιέμαι αν θα ’χει η ψυχή
χώρο για τόσα ηλιοβασιλέματα ακόμη
ή αν μαθαίνει απλώς να τα χωρά αλλιώς
.
Η μοσχοβολιά των ρόδων στο κορμί σου
μου ’δωσε φτερά στο νου
και πέταλα ανεμώνας στην καρδιά
σαν να τα σήκωσε ανέμελος άνεμος
.
Δεν θα ξεχάσω
πως πήραν πνοή τα όνειρά μου
απ’ το άγγιγμα των χειλιών σου
.
Κι όταν το βλέμμα σου ακουμπά στο δικό μου
ο κόσμος σωπαίνει για να μας ακούσει
.
Η αφή σου ταξιδεύει πάνω μου
σαν φως που διασχίζει ήρεμη θάλασσα
.
Κι η ανάσα σου γίνεται κύμα
που βρίσκει κάθε φορά την ίδια ακτή
.
Κάπου υπάρχει η αγάπη μας
κόκκινη γραμμή στο βάθος του ορίζοντα
.
Κάπου υπάρχει η αύρα μας
στη μυρωδιά των λουλουδιών
.
Κάπου υπάρχει ο κύκλος μας
στις εξωτικές μνήμες των γλάρων
.
Κάπου υπάρχει ο ήλιος μας
στο περιγιάλι με τις ανταύγειες
.
Οι θόρυβοι της πόλης
είναι κι αυτοί μια μορφή αγάπης
όπως αγάπη είναι το πέρασμα των γλάρων...
.
Τα μεγάλα μας υπέροχα
είναι οι πόθοι που κρατάμε προσεκτικά μέσα μας
.
Οι εποχές αλλάζουν τη ζωή
μα όχι την εσωτερική μας πυξίδα
.
Και κάθε φορά που σε αγγίζω
γλυκαίνει ο χρόνος και πέφτει σε σιγή
.
Δεν θα ξεχάσω
τα φεγγάρια
που κύλησαν στολίζοντας τον ουρανό
.
Η ζωή γαληνεύει τις νύχτες
στις στιγμές που πιστεύουμε πως τ’άστρα μάς μιλούν
Κι είναι τότε που καταλαβαίνω
ότι η αγάπη γράφει τον ουρανό απ’ την αρχή...
.
Κι αν κάποτε φανεί μπροστά μας γκρίζο τοπίο
καράβι πέτρινο έτοιμο για ανάβαση και κόπο
θα το ανεβούμε, θα κουραστούμε,
μα θα σταθούμε όρθιοι στο φως που μας ενώνει...
.
Και τότε θα ξέρουμε
πως ο,τι αγαπήσαμε
έγινε ο δρόμος που μας κράτησε ζωντανούς
.
Γιατί η αγάπη όταν είναι αληθινή,
είναι δυνατή, είναι ανίκητη,
και ανθίζει ακόμη και στις πιο πέτρινες μέρες.
.
Κι αν όλα χαθούν για λίγο
θα σε βρίσκω πάντα μέσα στο φως
κι όπου χτυπά η καρδιά
εκεί πάντα είμαστε εμείς
.
Αντώνης Περδικάρης
Δημοσίευση σχολίου