ΤΟ ΛΗΜΕΡΙ

Τη ζωή μου σφράγισες,
λάμπεις σαν ήλιος
και τίποτα δεν αντιστέκεται.

Όλα σβήνουν
σαν θαμπά φεγγάρια
πριν προλάβουν να γεννηθούν.

Δεν άκουσαν τραγούδι,
ούτε αηδόνι στο σκοτάδι,
ούτε ανάσα μνήμης.

Και μένω μόνο με το φως σου,
ο,τι δεν άντεξε, χάθηκε.

Γεύση αγάπης,
ανεμώνες αναμνήσεων
γράφουν τ’ όνομά σου.

Ένα δάσος το λημέρι μας.
Δέντρα, κύματα, πουλιά γνωρίζουν το φιλί σου.
Μεθυσμένα, σαν να ήπιαν φως από τα χείλη σου.

Η φύση θυμάται πριν από εμάς
και σωπαίνει από σεβασμό.

Κάθε βράδυ σκύβω
ευλαβικά και σε φιλώ,
εκθαμβωτική εικόνα μου.
Μεθυστική μου μυρωδιά,
τα νυχτολούλουδα
δεν ανασαίνουν πια.

Τα άστρα περιγράφουν τη μορφή σου,
μια ροδαυγή που ανθίζει.

Δεν είσαι μούσα.
Είσαι η ανάγκη της φωνής.

Είσαι της φωνής η ηχώ,
η λατρεία της ψυχής,
η ελπίδα στο παράθυρο.
Η κόρη της αγάπης,
το λουλούδι που επιμένει στο σκοτάδι.

Ήμουν μόνος.
Δειλινό θλιμμένο πριν νυχτώσει.
Περίπατοι βουβοί,
ποιήματα χαμένα.

Απόσταγμα ελπίδας.
Ποίηση και αγάπη
μέσα σε μια βάρκα.

Ήρθες και πήρες το όνειρό μου.

Δεν αισθάνομαι το σύμπαν,
δεν μπορώ να δω το φως,
μόνο εσένα.
Και μου αρκεί, γιατί είσαι παρόν.

Σαν βρέχει,
είσαι η ανάσα της βροχής πάνω στα φύλλα.

Στο στήθος μου φωλιάζεις.
Κανείς δεν μπορεί να διώξει την Άνοιξη.

Έλα να με βρεις.
Από σένα ξεκινούν τα τραγούδια μου.

Όσο υπάρχω, θα υμνώ,
όσο λάμπεις, θα γράφω.
Όσο κι αν προσπαθήσω
δεν μπορώ να είμαι άδειος,  
με κλειστά βλέφαρα
δεν μπορώ να περπατήσω.

Λάμπεις σαν ήλιος
και σε υμνώ.                                               
Είσαι άνθος μοσχομύριστο, μοναδικό.

Δεν ξέρω πού γεννήθηκες,

ξέρω που υπάρχεις.
Στην καρδιά μου.

Τα φυλλοκάρδια μου είναι τα πέταλά σου.

Δεν σε φαντάστηκα,
σε αναγνώρισα.

Ψυχή μου, σε βρίσκω πάλι.
Κανένα εμπόδιο δεν μας σταματά,
εσύ που δεν γονάτισες στην καταχνιά.

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση