Ξημέρωσε,
κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω.
Η αινιγματική μούσα της νύχτας χάθηκε,
βελούδινος, σαγηνευτικός ο ήλιος πρόβαλε,
σπυρί σπυρί τη χάιδεψε,
κι εκείνη διόλου δεν αντιστάθηκε,
αμάρτησε πριν καν αγιάσει.
Σαν μυστικό φιλί στο μεταίχμιο του φωτός,
η αυγή τη σκέπασε με χρυσαφένια σιωπή.
Η πλανεύτρα μούσα της νύχτας
ούτε μια σκιά δεν άφησε πίσω της.
Απαλό αναστέναγμα της φύσης,
η νύχτα ξεμακραίνει πίσω μας,
πράσινο κυματιστό χαλί η χλόη
αχνοφέγγει στους αγρούς.
Και η γη σαν νύφη πρωινή,
στολίζεται δρόσο και υπόσχεση.
Ξημέρωσε καινούργια μέρα,
ψιθυρίζει μια φωλιά στο πουλάκι της,
βάλε σημάδι τα νερά,
φόρεσε χρυσές αχτίδες,
κελάηδησε μου και να ξανάρθεις.
Μη μ’ αφήσεις ποτέ,
λέει η ρεματιά στο ρυάκι της,
τραγούδησε μου
και να ξανάρθεις.
Ξημέρωσε,
κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω,
καθώς ο ήλιος επουλώνει πληγές,
στεφανώνοντας τα άνθη.
Χαμογέλασε,
κλαίω και τραγουδώ για σένα.
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου