Πόσο πράσινα είναι τα λιβάδια,
ονειρεύονται το μέλλον
Κράτα το σύντροφο κοντά,
αν δεν προσέχεις χάνεται
Σαν αυτά
τα πράσινα λιβάδια είμαστε,
άλλοι επιστρέφουν,
άλλοι δεν γυρνούν
Κι όμως στα χέρια του ανθρώπου
σιγοκαίει μια σπίθα αυγής
Ίσως πάντα ονειρευόμαστε,
περιμένοντας ένα μέλλον φωτεινό
Μουσικοί
που λαχταρούν να παίξουν κάτι δικό τους,
χτίζουμε μια καινούργια γη
Της αγωνίας μας συνοδοιπόροι,
ημερών μελλοντικών οράματα,
ξενιτεμένης ποίησης ποιητές,
μας γέννησε η απόγνωση
μπροστά στο αδύνατο
Κι όμως βαθιά στη νύχτα
σπέρνεται ακόμη ελπίδα
Όμως τι να πεις
για τις μέρες που χάνονται,
και τι να ομολογήσεις
για τα χρόνια μας τα μίζερα
Τι να πεις
για τα ερειπωμένα σπίτια,
για τις ώρες που λιμνάζουν
Ανυπόληπτοι οραματιστές
χάθηκαν με τον καιρό
Βράδιασε στη ζωή
και τώρα πια οι αγάπες ξέμειναν,
για να μπορέσουν να συναντηθούν
δεν έχουν πρόσωπο
Λύπη βαθιά στο στήθος,
ανταμώνουν πρόσωπα
τα πικραμένα απογεύματα,
παλιά τραγούδια,
σκληρή μοίρα
Κι όμως μέσα στα χαλάσματα
ανασαίνει ακόμη ο άνθρωπος
Γιατί η μοίρα δεν είναι ουρανός που πέφτει,
είναι ο δρόμος που χαράζουν εκείνοι που τολμούν
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου