Σκιές

 

Οπτασίες που απωθούν τους μοναχικούς,
μαγεμένα όνειρα κόκκινων φιλιών.
Κινήσεις ακαθόριστες για πάντα,
μια γειτονιά στενόμακρη που δεν τη διαβαίνουν περαστικοί.

Έχει αγγίξει η μοναξιά τα μαλλιά σου.
Θέλω να σε βρω.
Ο αποχαιρετισμός βαραίνει τη ψυχή,
καθένας στο δικό του ακαθόριστο,
κι ας μοιραστήκαμε έναν δρόμο.

Κι όμως στις σιωπές των δρόμων
ανθίζουν ακόμη τα βήματα που χάθηκαν.

Άδικα ψάχνουμε,
σηκώνοντας πέτρες δίχως μνήμες,
ποίημα θλιμμένο στην ακροθαλασσιά.

Παλιά στιχάκια είμαστε,
στις χαραμάδες μας φυτρώνουν αγριόχορτα.

Κάπου ανάμεσα στη μνήμη και στο σκοτάδι
κρατιέται μια σπίθα συντροφιάς.

Κι όμως μέσα στις ρωγμές του χρόνου
κάποια φωνή επιμένει να θυμάται.

Γιατί όσο οι άνθρωποι θυμούνται
κανένας δρόμος δεν χάνεται στ’ αλήθεια.

Σαν σπίτια αφιλόξενα που τα κατοίκησαν σκιές,
από εκείνες που λημεριάζουν στις αράχνες.

Κι όμως ακόμη κι οι σκιές μαρτυρούν
πως κάποτε εδώ κατοίκησε ζωή.

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση