ΜΑΓΕΙΑ

 

Δεν έχεις όνομα γλυκιά μου
πώς να σε φωνάζω
χρυσοκόκκινη κλωστή
λαμπρό αστέρι
ή μήπως θάλασσα
χρυσόσκονη των άστρων

Η φθινοπωρινή βροχή
χαράζει μοναξιά στο χώμα
το φεγγάρι κρύβεται σε καταφύγια
πώς να σταθώ τώρα
πώς να μιλήσω
στο σκυθρωπό πρόσωπο του δειλινού

Κάθε σιωπή σου με μαθαίνει
και κάθε απουσία σου με φωτίζει

Όταν μου λες το σ’ αγαπώ
η μέρα γίνεται απέραντη
ζωντανή πανέμορφη
στολισμένη με άνθη
σε βλέπω
σε αγγίζω
σε ακούω
είσαι όσα υπάρχουν γύρω μου

Των ερώτων όλων οι καρδιές
κρατούν τις αποχρώσεις του δειλινού
ανασαίνεις τη μακρόσυρτη γοητεία
του ηλιοβασιλέματος

Σαν δύει ο ήλιος στα μάτια σου
ανεβαίνει η ζωή στο φως μου

Σου έστειλα χαιρετισμούς και λουλούδια
τις τελευταίες μέρες το κάνω συχνά
νιώθω πιο κοντά σου
όταν στέκομαι
στα γαλάζια ιριδίζοντα νερά

Μαγεία είσαι
εκείνο το άρρητο
ανάμεσα στο ανοιχτό και στο βαθυκόκκινο
σε βιολετί ανάσα ουρανού
ναι
το απαλό άγγιγμα του ήλιου στη θάλασσα
κορύφωση στερνού φιλιού

Από εκεί σου έστειλα τραγούδια και λουλούδια
είσαι κόμπος στον λαιμό
κι όσο κι αν σε πλησιάζω
δε σε χορταίνω

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση