Από παιδί ποθούσα
να βρω μια αγάπη αληθινή
ανθόκηπο
μούσα
αυγή
πνοή μου
Κι όμως
η μούσα που ζητούσα
δεν ήταν κόρη
μα η ψυχή μου
Από παιδί ποθούσα φως
μια αγάπη να με λούζει
μούσα
αυγή
ανθός
Στα βάθη της ψυχής μου
γεννιέται φως
κι η αγάπη
μοιάζει κύμα
που αγκαλιάζει το χάος
Μα ήταν η μούσα εντός
φωνή
που δεν σιωπούσε
Πάλι την έχασα
Είναι εδώ
πάνω στη γη
κατοικεί
μες την ψυχή μου
Κι όπου η μούσα μένει
η καρδιά δεν σιωπά
σ έναν κόσμο
που ανασαίνει μαζί της
αληθινά
Φως
που δε σβήνει
αυγή
που με κρατά
η μούσα μου
η αλήθεια μου
το σπίτι μου
© Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου