Τη στιγμή που πνίγομαι
γίνομαι καπνός και χάνομαι,σαν λυγίζω κόντρα στην βροχή
με κρατά μια μουσική.
Πώς να αγαπήσω απ’ την αρχή,
το δειλινό να ονειρευτώ.
Είναι η αγάπη σαν κερί,
το λιόγερμα μένει σβηστό.
Έγινε ο κόσμος
τώρα βροχερός
κι’ έσβησαν οι δρόμοι.
Έγινε ο κόσμος
τώρα σκοτεινός
άδειο σταυροδρόμι.
Πώς να αγαπήσω απ’ την αρχή,
το δειλινό να ονειρευτώ.
Είναι η αγάπη σαν κερί,
το λιόγερμα μένει σβηστό.
©Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου