Κόκκινο κρασί το δάκρυ
κόκκινο κρασί
μέσα στους αιώνες
είμαστε ένα
δεν χωρίσαμε στιγμή
Κόκκινο κρασί το δάκρυ,
κόκκινο κρασί η αγάπη
Ψυχή μου
σε βρίσκω πάλι
κανένα εμπόδιο δεν μας σταματά
εσύ
που δεν γονάτισες
στην καταχνιά
Κόκκινο κρασί το δάκρυ,
κόκκινο κρασί η αγάπη
Μούσα
πεταλούδα
νιώσε με
έλα
να βάψουμε την πλάση
έλα
να αλλάξουμε τα χρόνια
Κόκκινο κρασί το δάκρυ,
κόκκινο κρασί η αγάπη
Ξεκινήσαμε
γλυκιά βροχή στα φύλλα
γίναμε
το δίκιο των αδικημένων
Είμαστε ψυχές
που ένωσε η αγάπη
θα ακούμε
τα τραγούδια μας
για πάντα
Κόκκινο κρασί το δάκρυ,
κόκκινο κρασί η αγάπη
Εργάτες
μετανάστες
άστεγοι
έσερναν στα βλέμματα
ψυχικές αναταράξεις
Κόκκινο κρασί το δάκρυ,
κόκκινο κρασί η αγάπη
κι εγώ
θυμόμουν πάντα
τα δικά σου μάτια
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου