Όνειρα που καρτερούσαν
την ώρα της επιστροφής,
πρόσωπα της καθημερινότητας
έσβηναν, όπως τ’ αστέρια κάθε αυγή,
ταυτίστηκαν με την αδιαφορία
και χάθηκαν
φευγαλέοι στοχασμοί,
άνθρωποι ανείπωτα μόνοι
κλειστή ζωή,
ασάλευτος ο κόσμος,
κραυγές ερωτικές,
στίχοι που έγιναν νότες
χάθηκε το καπηλειό
μαζί με τους αγνούς ανθρώπους
μια χούφτα συννεφιά
από την ψυχή μου σπέρνω
καταχνιά εκεί που κάποτε περπάτησα,
να με θυμάσαι
σύμβολα ονείρων,
η μοίρα μοιάζει κλωστή,
αγαπάς, βλέπεις, ζεις, χάνεις
η αγάπη έρχεται
σε όσους ξέρουν να ελπίζουν,
μόλις ξύπνησα,
σε αγαπώ και σου γράφω
η αγάπη δεν τελειώνει,
αγγίζει ακόμη
τον άχρονο χρόνο
είναι η ίδια η ύπαρξή μας
στις πιο μεγαλειώδεις στιγμές,
κελάηδημα που μαγεύει τη γη,
γλυκό τραγούδι
που το ακούμε μόνο μία φορά
προτιμώ να είμαστε
σεμνοί και ταπεινοί ήρωες
της καθημερινής ζωής,
η απλότητα,
ο πιο δύσκολος δρόμος
είσαι το ταίρι της ψυχής,
ανέβηκες σκαλιά
εκεί που πάτησε ο άνθρωπος
το αίμα, κύματα στο στήθος,
μια χαμένη γιορτή,
μια καρδιά χωρίς φως
γονατισμένο φεγγάρι,
παιδική μου γειτονιά,
δωμάτια που κάποτε έζησα,
έρωτες που καίνε,
ομορφιά αγνότητας
η αγάπη μας ενώνει,
μα η ζωή
αφήνει ανοιχτές πληγές
σύμβολα ονείρων,
η μοίρα μοιάζει κλωστή,
αγαπάς, βλέπεις, ζεις, χάνεις
η αγάπη έρχεται
σε όσους ξέρουν να ελπίζουν
μυστήριο η αγάπη,
είσαι η επιλογή μου
έρωτά μου, μην χαθείς,
ζωή μου, μην χαθείς,
φεγγάρι μου, μην σβήσεις
ασημένια μούσα μου,
η μέρα έρημη, ωχρή,
στο κόκκινο αγέρι μην καείς,
θάλασσα, μην πνίξεις
τη γαλάζια μούσα μου
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου