.
Ο ήλιος βουτά
στο κόκκινο πέπλο της δύσης
η νύχτα απλώνει
τα φτερά της
Εκείνη περπατά
τα μαλλιά της χορεύουν στον άνεμο
η μορφή που χάθηκε
ποτέ δεν έφυγε
Φως που μένει
πίσω απ το σκοτάδι
ανάμνηση που ανασαίνει
όταν όλα σβήνουν
Η οπτασία στα όνειρά μου
η ψυχή που χτύπησε
δίπλα μου
και ακόμη χτυπά
Όχι εικόνα
ούτε φάντασμα
μια ζωή
χαρισμένη στιγμιαία
Το τραγούδι αντηχεί
μέσα στα τριζόνια
μια αγκαλιά
που κρατώ στο σκοτάδι
Ανάμεσα στη μέρα και στη νύχτα
εκεί που σβήνει η αναπνοή του φωτός
στη ρωγμή του ονείρου και της μνήμης
ανασαίνει η μορφή της
σιωπηλή
όπως η αγάπη που μένει
Γυναίκες κρυμμένες
εκεί όπου δεν περνά το φως
όνειρα σβησμένα
λόγια που δεν ειπώθηκαν
Το ίδιο φύσημα
η αύρα φέρνει
το κόκκινο τραγούδι
στα κύματα
Ίχνη στην άμμο
βελούδινα νερά
κι ένα φως
χαμένο στο μουράγιο
Μέσα στα λικνίσματα των πόθων
όνειρα οράματα
τρέχουν κάτασπρα
Σβήστηκαν τα ίχνη της βροχής
στην ακτή
ένα κορίτσι
καρφώνει λουλούδια
Κόκκινη νύχτα
σε αγαπώ
και σε ψάχνω
Ρωτώ τα μικρά πουλιά
τα δειλά αστέρια
όνειρα μακρινά
που φέγγουν σιωπηλά
Πάνω στη στέγη της καρδιάς
σε ψάχνω
αερογεφυράκι
αναστεναγμού
Νυχτώνει
σε αγαπώ
σε ψάχνω
στα μυστικά
των πουλιών που σωπαίνουν
Η νοσταλγία είναι βροχή
είναι το γκρίζο
τραγούδι αγάπης
η καληνύχτα
Και μέσα στο κόκκινο της νύχτας
η αγάπη ξυπνά
σαν κύμα που επιστρέφει
.
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου