.
Καθώς ο μελλοντικός άνεμος κοκκινίζει τη δύση
η μέρα τελειώνει με ένα σκόρπισμα αισθήσεων
Λαβύρινθος πίσω μας
συλλαβίζει κόκκινες τούφες φωτός
Τριζόνια αμέτρητα στο ίδιο τραγούδι
παρηγορούν μια ξεχασμένη πηγή
Το νερό σταλάζει σιγά στο χώμα
στα πέρα βουνά που χάνονται
Ξερά φύλλα δροσίζονται
στα δέντρα που μουρμουρίζουν μεταξύ τους
Ένα ταξίδι αρχίζει αχνά
σαν καπνός στον μακρινό ορίζοντα
Τα δέντρα στέκονται προσοχή στη νύχτα
και κάτι λένε όπως πάντα
Η νύχτα συνεπαίρνει τα κλαδιά
συλλογιέμαι τα παιδιά που σκέπασε
Πάνω από τις νυχτερινές καμινάδες
πάνω από τα κόκκινα ήσυχα τζάκια
χάνεται στην ομίχλη των ταξιδιών
κρύβεται πίσω από την καταχνιά
Κι όταν μέρα και νύχτα χωρίζουν
σβήνοντας ένα ένα τα αστέρια
ντύνεται με πάχνη
χάνεται στους κήπους πίσω από την ομίχλη
Η όμορφη οπτασία της νύχτας χάνεται
καθώς ανεβαίνει ο ήλιος
Καθώς καπνίζει η μέρα
καθώς τινάζονται οι μαγεμένοι γλάροι
Μα μου αρέσει να την ψάχνω
Μόλις γέρνει το βράδυ τη γυρεύω
στα νυχτολούλουδα στα πυροφάνια
στου φθινοπώρου το δειλινό
Καθώς μέρα και νύχτα χωρίζουν
την αναζητώ σε μοναχικά ξενοδοχεία
αστραπή στα σκοτεινά κρύα σοκάκια
στα γκριζόμαυρα βουνά
Στους κρίκους του μεταξένιου φεγγαριού
τρυγάω τη φωτεινή της διαδρομή
Στους καπνούς του παλιού καπηλειού
πνίγομαι στο κόκκινο κρασί της
Ο άνεμος που φυσά μου φέρνει το όνομά της
κι όταν μιλά ανοίγουν οι ουρανοί
και η πλάση ολόκληρη βάζει τα καλά της
Όταν γελά τ αηδόνια όλα
συλλαβίζουν το φιλί της
Είναι το τραγούδι της χαράς
και σαν τα ρόδα όμορφη
Γι αυτό την αγαπώ
Σαν ξημερώνει
δυο θάλασσες τα μάτια της
που λάμπουν στον ορίζοντα
κι έχουν το χρώμα του πρωινού
Καταγάλανη είναι η θάλασσα
και πώς να της μιλήσω
Με όνειρα τα δέντρα έντυσα
και πώς να την κρατήσω
Το πιο όμορφό μου ποίημα
το γραψα στα γόνατά της
Του ήλιου ήταν το φίλημα
χτύπος από την καρδιά της
Έχει χάδι από το δέρμα της
τη ζεστή της αγκαλιά
Έχει χρώμα από τα μάτια της
το αιθέριο άρωμά της
© Αντώνης Περδικάρης
Δημοσίευση σχολίου