Μαζί τα αστέρια βλέπαμε
κι εγώ ρωτούσα
χωρίς φωνή
πού κρύβεις την αγάπη σου για μένα
Το μαξιλάρι σου έσταζε
όμως δεν ήταν η βροχή
ήσουν εσύ
ένα δάκρυ που δεν μίλησε ποτέ
Σκύβω κάθε βράδυ
κι αμολάω τα παραπονεμένα φυλλοκάρδια μου
στα βελούδινα μάτια σου
Αν μπορούσα να σταματήσω τον χρόνο
θα πέταγα κοντά σου
με φτερά χελιδονιού
να περπατήσουμε ξανά μαζί
στη βροχή
πιασμένοι χέρι χέρι
χωρίς να μας νοιάζει
πού τελειώνει ο δρόμος
ή αν τελειώνει η αγκαλιά
Έρωτες κρατούν
την όψη των φεγγαριών
κι οι αγάπες
σαν εικόνες ιερές
στάζουν φως
από τα μάτια σου
Μαβί μπλε σκούρο πράσινο
γαλάζιο κίτρινο
πορτοκαλί
κι ένα κόκκινο μόνο για την καρδιά σου
ένα κόκκινο που δεν ξεχνά
Τα όνειρά μου έχουν μόνο εσένα
Σε όλα μου τα όνειρα
είσαι στο πλευρό μου
γλυκιά παρηγοριά μου
Φθινόπωρο
κι εγώ ψάχνω λουλούδια
πολύχρωμα
για να σου στείλω
μα δεν σε φτάνω
Οι αποστάσεις δεν μετρούνται με βήματα
με καρδιές μετρούνται
κι η δική μου
είναι ήδη στη δική σου
Χίλια στιχάκια έγραψα
για να σε τραγουδήσω
Πήρα το φως του δειλινού
να σε χρυσοστολίσω
Δεν ξέρω αν μ ακούς
μα κάθε λέξη που σου γράφω
είναι ένα ακόμη βήμα προς εσένα
Δεν έχω πια ερωτήσεις
μόνο ανάγκη
Να καθίσεις απέναντί μου
και να σωπάσουμε μαζί
Να μιλήσουμε δίχως φωνή
όπως τότε
στου ονείρου τη βροχή
Τα όνειρά μου
πάντα εσύ
© Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου