Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

~ Πλάνη ~

Δεν είναι εύκολο ν’ αγαπήσεις μια θάλασσα
κι ας σε πλανεύει το γαλάζιο,
οι ακτές με τ’ αρμυρίκια,
τα βράχια με τα σπαθιά,
και τα χρυσά φύκια του ήλιου.
Να γνωρίσεις τις αμμουδιές,
τα ρείκια και τις σπηλιές της
στις εκβολές των ταξιδιών.
Γρήγορα πισωγυρίζεις
και σαν φτάνει το βραδάκι,
με φόβο τ’ αστέρια κοιτάς που δακρύζουν
κι ακούς με ρίγη
ομιλίες υπόκωφες, στα κρύσταλλα των κυμάτων...

Άκου,
η ποίηση είναι το αλάτι της θάλασσας
και η θάλασσα τροφή του κόσμου
Κι εγώ, που πολύ αγάπησα
την όμορφη μούσα της νύχτας,
γυρεύω γοργόνες
κι ακούω το βογκητό στα βάθη.

Κι όταν σβήσω και χαθώ
θα πάρω μαζί μου
μια μούσα και μια αρμύρα,
γκρίζες ανταύγειες,
χαμένες αγάπες και κάποιες ανάσες ανέμων
που θρηνούν στη βροχή.

 


Από το βιβλίο : ~ Το απεραντο του ονείρου ~ 
©Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση



~ Ροπή ~


Μεγάλωσα πια, και καθώς μεγαλώνω
όλο και περισσότερο μου αρέσουν
τα ταξίδια στο άπλετο φως.
Όλο και πιο πολύ φοβάμαι
την ερημιά, την ψύχρα, το σκοτάδι.

Και τώρα πια,
φαντάζομαι τ’ αστέρια,
στα πέριξ των λόφων, ενδιάμεσα στα δέντρα,
αδιάκοπα ν’ ανηφορίζουν προς τον ουρανό.
Γύρω τους φλογίζονται κάτωχρα βεγγαλικά,
στρατολογούνται αθρόα λαμπερές αχτίνες.

Και τώρα πια
φαντάζομαι τ’ αστέρια
να μην σφαδάζουν σπασμωδικά.
Και τώρα πια
φαντάζομαι τ’ αστέρια
ακίνητα, καρφωμένα.
  


Από το βιβλίο : ~ Το απεραντο του ονείρου ~ 
Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση




Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

~ Οπτασίες ~

Μεγάλες Αγάπες... 
Μικρές Γοργόνες... 
Σκληρό Αλάτι»
«Εξωτικές, διαμαντένιες χάντρες...»
«Αδόκητα Όνειρα που ξαφνιάζουν»
«Και πώς να τα αγκαλιάσεις, 
πώς να τους μιλήσεις»

«Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά και χάνεσαι,
το σκοτάδι που σε φοβίζει»
«Ακόμα μια νύχτα 
που σ’ αγαπώ και σου γράφω
Χαμένη μου Οπτασία»
Η νύχτα και η όμορφη μούσα της…
Μητέρα με κόρη απρόβλεπτη…
Αδόκητα Όνειρα που ξαφνιάζουν…

Κι όμως μου αρέσει να την ψάχνω…
Μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω…
Στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια…
Την αναζητώ στα ξενοδοχεία…               
Αστραπή στα κρύα, σκοτεινά σοκάκια

Κι όμως την περιμένω όταν βραδιάζει
Καθώς η μέρα και η νύχτα χωρίζουν,
την αναζητώ στο σπίρτο που ανάβω.
Σε μια όμορφη παρέλαση ονείρων

Ανάμεσα στο μούχρωμα
Στη διαδοχή χρωμάτων
Θωρώντας ημιτελή χτενίσματα
Σε δειλινά ροδόχρωμα
γυρεύω τη φιγούρα της

Στα πουλιά που μετακομίζουν να κοιμηθούν
Στους νωχελικούς περιπάτους της νύχτας
Στην αμφιβολία των αστεριών που αρχειοθετείται

Αναζητώ τα αέρινα μαλλιά της
Κρεμασμένα ξεφτίσματα στις τριανταφυλλιές
Κι όμως μου αρέσει να την ψάχνω…

Μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω
Ακούγοντας τους ήχους των κυμάτων…
Μουσική στα κρυφά θαλασσινά λημέρια…           

Λειτουργώντας τους στίχους που σαλεύουν…
Βραδυκίνητα αντίτυπα στο σκοτάδι…
Στις αγρύπνιες που σκαρφαλώνουν,
δάδα στα σκοτεινά όνειρα

Στους κρίκους του μεταξένιου φεγγαριού
Τρυγώντας τη φωτεινή διαδρομή της
Στα φώτα του ξεχασμένου καπηλειού
Και πνίγομαι μες στο κόκκινο κρασί της

Στη βραδιά που ντύνεται την παρουσία της
Στα δέντρα που στέκονται με προσήλωση στη νύχτα…
Στα κλαριά που κάτι λένε μεταξύ τους...
Στα πέρα βουνά που απόμακρα σβήνουν και χάνονται
Στα αμέτρητα τριζόνια που δίνουν ρυθμό στη νύχτα.

«Ιστιοφόρα απωθημένα σε χίλιες θάλασσες
Ζωγραφικές Οπτασίες...
Μεγάλες αγάπες, μικρές Γοργόνες...
Αδόκητα Όνειρα που ξαφνιάζουν...      




Από το βιβλίο : ~ Το απεραντο του ονείρου ~ 
Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση
                                                                                   



Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

~ Αύγουστος ~

Ένας βραδινός περίπατος ο Αύγουστος,
τα πάντα περνούν από μέσα μας
αφήνοντας μια γλυκιά μελαγχολία.
Κι αυτά τα δειλινά της αβεβαιότητας,
που επιβάλλουν ησυχία
και καλύπτουν τα πάντα στο διάβα τους.
Μικραίνουν οι μέρες.
Τέτοιες μέρες σε πήραν που χάνονται οι αγάπες.
Και ρωτώ τη θάλασσα γιατί χάθηκες,
και ρωτώ τις κίτρινες σκιές στην άμμο πού πήγες.
Μικραίνουν οι ώρες,
τα χέρια χαϊδεύουν σελίδες ημερολογίων,
περιοδικές μολυβιές στο χρόνο.
Τα μάτια κοκκινίζουν
από σκονισμένες χαρακιές
στεγνών ηλιαχτίδων
Ψυχές εκτεθειμένες στον άνεμο
που σβήνει τα ίχνη στο διάβα του κόσμου.
Κι όταν πάλι γυρνώ στις προκυμαίες
και ρωτώ γιατί χάθηκες,
βρίσκω πάντα τις ίδιες κίτρινες σκιές στην άμμο.
Αναζητήσεις σε γκρίζο χαρτί κάποιοι πρόσφατοι στίχοι,
κρατούν στα μάτια μια όψη κοράλλινη από μέλι
Όνειρα, ταξίδια που πέταξαν με τα φτερά των γλάρων στο απέραντο γαλάζιο.
Ερημιά, γύρω χλωμές φιγούρες που φόρεσαν ήδη τη μελαγχολία του φθινοπώρου.
Κι αυτός ο φόβος των σκιών πως τα πιο όμορφα λόγια γράφονται
γι’ αυτούς που δεν βρίσκονται μαζί πως τα πιο όμορφα τραγούδια λέγονται
γι’ αυτούς που δεν υπάρχουν για να τ’ ακούσουν...
Κι αυτός ο φόβος των ψυχών μήπως κάποια στιγμή ξυπνήσουν δίχως καλοκαίρια





Από το βιβλίο : ~ Το απεραντο του ονείρου ~ 
Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση


Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

~ Ονειροκατασκευαστής ~


Ταξιδευτής του ουρανού στης έμπνευσης
την αιώρα στοχάζομαι το γαλάζιο χρώμα
το φως που αργεί να φανεί και μετά χάνεται νωρίς
Ένας ζωγράφος είμαι
και γυρίζοντας την πλάτη στον θεατή πληγώνομαι
Ασταθείς εικόνες και μια πληγωμένη συνείδηση
Δύο πρόσωπα, δύο όψεις.
Δύο μέτωπα, δύο φάσεις.
Πανσέληνος...
Και στην πίσω πλευρά του φεγγαριού
αθέατος εγώ καλύπτω την ευάλωτη πλευρά μου.
Υποκρύπτω την παρουσία μου
Τείνω στο μηδέν, είμαι ένα τίποτα
Το μαρτύριο της καρδιάς μου γλυκαίνω με τις λέξεις

Η εκφορά λόγου δεν μ’ αφήνει να ναρκωθώ.
Τα όνειρά μου φωτίζονται με πλέριο φως.
Τα έργα μου
διαφέρουν από την πρόθεσή μου
όμως, αυτή με παρηγορεί.
Χωρίς αυτήν δεν είμαι παρά ένα θήραμα κυνηγημένο
ένα απειροελάχιστο επεισόδιο που χάνεται και σβήνει.
Το μαρτύριο της καρδιάς μου γλυκαίνω με τις λέξεις
Και παρακαλώ το όνειρο
Έλα σαν μια αχτίδα φωτός, σε παρακαλώ
Ακόμα κι όταν εγώ φύγω μάτι θαμπό και δακρυσμένο,
εσύ θα υπάρχεις ακόμα και μετά τον χαμό μου,
θα ακούγεσαι σαν μια λέξη, σαν κάποιο όνομα,
σαν κάποιο αστέρι στον ίδιο ουρανό,
σαν άσπρη κουκίδα πάνω στο γαλάζιο της ίδιας θάλασσας…



 Από το βιβλίο: ~ Ονειρο-Κατασκευστής
© Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση      


Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

~ Χλωμό Αστέρι ~

Στην έρημη πόλη αέρας φυσούσε, σκοτάδι τη νύχτα βαθύ,
αφρός απ’  το κύμα υγρή η αρμύρα, στα χείλη νωπό το φιλί.
Σκιές κυνηγάω στα άδεια τα πάρκα, στο κύμα που σπάει σκληρό,
που τρέχεις τις νύχτες σα να’  σαι αγρίμι, και κρύβεσαι μες στο γιαλό.
  
Χλωμό μου αστέρι, ζεστή αγκαλιά μου, βασίλεψες τόσο νωρίς,
νωπό το φιλί σου, φωτιά το κορμί σου, μα δε σε είδε κανείς.
Χλωμό μου αστέρι, αλήθεια και ψέμα, βασίλεψες μ' ένα φιλί,                                                             
ταξίδι αν σε πήρε το άγριο το κύμα, ας πάρει και μένα μαζί.


      Αντώνης Περδικάρης - Μαρία Μαυριτσάκη
                  Ποιητής                        Στιχουργός




Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

~ Δειλινό στην Ιθάκη ~


Πηνελόπη

Μέσα στη νύχτα δειλά τ’ αστέρια προβάλλουν,
μέσα στου ταξιδιού τη νύχτα
π’ αφήνουν οι γκρίζοι καιροί μολυβιές
κήποι μπαλκόνια της θάλασσας, λιμάνια θολά,
τόποι χωμένοι στ’ αγνάντι νιώθουν πως έρχεσαι...
Τώρα που σμίγουν αγάπες σ’ ονείρων ξενύχτια,
και Λιμάνια καπνίζουν.

Οδυσσέας

Κάποτε δάχτυλα ψάχναν τα ίχνη στα πρόσωπα,
κι είδωλα άνοιγαν μάτια μετέωρα,
άπλωναν χέρια κι εμείς βαδίζαμε...
Κι όλο περνούσαμε δρόμους και χώρες
που όλα μετριούνται με Θάλασσες
κρύβοντας φόβους
που πέφταν σκιές σε κοράλλια και κύματα,
σκάφη-τιμόνια που τρίζαν, κολπίσκους με ξέρες,
νησιά των σειρήνων, φωνές που μαγεύαν
γκρίζο-γαλάζιο μας τύλιγε κύματα κτήνη,
κοχύλια με αίμα...
Κι όλο ζητούσαμε άνοιξης όνειρα-δώρα,
γλυκές αγκαλιές στη χαμένη πατρίδα

Χάντρες της νύχτας οι μέρες που έρχονται
σύμπαν του κίτρινου κύκλου,
πρόσωπα θρύψαλα μέσα μας καίγονται
φύλλα στο πάρκο του θόλου.
 







Από το βιβλίο : ~ Το απεραντο του ονείρου ~ 
Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση

                                                                                 


~ Περιοδικότητα ~


Συννέφιασε...
Τακτικό σημάδι του καιρού
Και περνούν τακτικά τα πουλιά,
και κοιτούν τα σύννεφα, 

και τα ρωτούν αν οργίστηκαν...
Κι’ όταν οργίζονται τα σύννεφα, 

τα πουλιά σκιάζονται και ξαναπετούν 
και ξαναρωτούν.
 

 Παγωμένοι, τσουχτεροί, διπλοί χτύποι,
υποταγή άνευ όρων στον καιρό.
Παγωμένοι, ρυθμικοί, διπλοί χτύποι,
υποταγή άνευ όρων στον ρυθμό. 

Δρόμοι διψασμένοι που τρυγούν, 
κάθετες σταγόνες που κεντούν.  
Καλοσύνη, βία,   
θυμός, ευγένεια ...         

Και  περνούν γνώριμα, κυματιστά οι μέρες, καθώς σκορπά σαν κύμα η βροχή... 
Εικονολάτρες, πιστοί στην  ακρίβεια του καιρού, περιοδικές μονοκοντυλιές  
στην λεπτή απεραντοσύνη του.
Ταξίδια των κυμάτων, η θάλασσα  κι’  ο ουρανός...
Πλοία που αλαργεύουν τα γκριζόμαυρα βουνά.
Οι καπνοί των ταξιδιών μια τακτική εικόνα σημαίες που κυματίζουν
.
               



Από το βιβλίο : ~ Νυχτερινό Τραγούδι ~ 
Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση


Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

~ Ταξιδιωτικό ~

Η μέρα σκυφτή 
απομακρύνεται τρέμοντας.

  Η νύχτα θρονιάζεται στο στασίδι του   δειλινού.
    Παιδικές ζωγραφιές προσωπεία  αγίων.
        Σμήνη αστεριών υφαίνουν
           σε αυλές  θαυμάτων.

Κίτρινη ομίχλη τα παιδικά μας όνειρα,
   καμπάνες εσπερινές.
       Μια, δυο, τρεις λέξεις
          σταγόνες που πέφτουν,
               μια, δυο, τρεις φράσεις
                 κι’ ο κόμπος στενεύει.
                   Ένα ταξίδι ο χρόνος.

Το φως σταυροκοπιέται σπυρί, σπυρί.
    Η μέρα φεύγει
      μ’ ασημένιες ανταύγειες.
         Στείρα διαβαίνει η νύχτα,
              δεν παίρνεις πια τα γράμματά μου.

Ένα ταξίδι ο χρόνος...
   Μερόνυχτα σαν καμιόνια, χλωμά παιδιά τα τρέχουν...
      Χάθηκε κι’ ο κόσμος, πνίγηκε στη σκόνη...
         Ένα ταξίδι ο καιρός
            πέρα μακριά σαν καπνός
                 


 Από το βιβλίο : ~ Το απεραντο του ονείρου ~ 
Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση


~ Ηλιαχτίδα ~


Ζωή είναι τα μικρά μας όνειρα, τα σύντομα...
Βήμα - βήμα ξεμακραίνουν
κι εμείς τα ακολουθούμε!
Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ και σου γράφω 
γλυκιά οπτασία, χλωμή μου Κόρη...

Κι όταν καπνίσει καράβι φέρνοντας ελπίδα στον φάρο
Και το πρωί πριν καν ο Ήλιος βγει
Αχ χελιδόνι μου, που πετάς σε πανέρημους  λόφους
Σαν ο Ήλιος βγαίνει, 
αχ και να ήμουν αχτίδα του να σε κεντήσω.
Αρμύρα του Αιγαίου στο αμύριστο βήμα σου.
Αχ και να ήμουν Αερικό, ολόδροσο αεράκι
στα πόδια σου

Παραμυθένια κρυφή αγάπη
μη χαθείς μες στο φως, 
γίνε Μαργαρίτα που λάμπει, 
παπαρούνα στο λιβάδι.
Μη φύγεις και πώς να αρνηθώ τη σκιά της
αγκαλιάς σου, αστέρι της ψυχής μου

Όμορφη μούσα της νύχτας αναλήφθηκες
Μολυβένια διαδρομή στο γαλάζιο.
Μια ανάσα που μπλέχτηκε με το θολό κύμα,
με το βογκητό στης θάλασσας τα βάθη
Έφυγε και το πλοίο στερνός διαβάτης
Το κύμα έγινε ανάσα και η ανάσα κύμα
Κι ό,τι πίστευα πως είχα, το βύθισε η νοσταλγία. 
Ποιον να ρωτήσω για σένα;

Όμως, αγάπη μου το βραδάκι...
Αν δεις μικρό γλαρόνι,
να ψάχνει τη φωλιά του,
έλα χλωμό εσύ Φεγγαράκι,
είμαι εγώ που σε ζητώ.

Φύγε από τα κίτρινα, ξένα ρεύματα.
Μη μου χαθείς πίσω από τα αρμυρίκια στην κίτρινη, παγερή παλίρροια.
Μη γελαστείς από το βελουδένιο γκρίζο
Έλα σε μένα που σε ψάχνω.

Είν’  η Ζωή σύντομο όνειρο μικρό και ξεμακραίνει βήμα – βήμα
Αχ και να ήμουν Αερικό
να σε ακολουθώ Αστέρι μαγικό στα πόδια σου ολόδροσο αεράκι

Γλυκιά μου Κόρη παντού σε ψάχνω
Η πλατινένια σου μορφή αιτία των ποιημάτων.
Μια χρυσή τελειότητα, στη θωριά και το κορμί σου λάμπει.
Έρχεσαι από μια εποχή ρομαντική. 
Ασπρόμαυρη εικόνα σε χρυσό στήριγμα.
Ψυχή που πετάς υπάρχεις στα όνειρά μου.
Η καρδιά μου έσπασε σκορπίζοντας στο σεντόνι σου.
Μη με αφήσεις μόνο να χαθώ στο σκοτάδι.
Άφησε να κρατήσω τα ταξίδια των κυμάτων.
Το όνειρό μας ταξιδεύοντας μέχρι τ’ αστέρια
Να ψηλώσω μέχρι τον ουρανό.
Να σ’ αγκαλιάσω ξεφεύγοντας απ’ τον κόσμο.
Να κρατήσω τα δελφίνια της αυγής για σένα.

Άφησε να κρατήσω...
Τα παιδικά μου όνειρα...
σάδι ξανθό, πλεγμένο στα αέρινα μαλλιά σου.
Να κρατήσω τα λευκά ταξίδια.
Άφησε να κρατήσω τα πανιά.
Ανοιχτά τα μάτια της ψυχής, 
για να κοιτούν εσένα ...
Το δροσερό αεράκι στα φτερά του έρωτα.

Και την ώρα που ο ήλιος ανάβει χρυσά μονοπάτια στα γαλανά νερά,
να γενώ πουλί ταξιδιάρικο στη γλυκιά, μολυβένια διαδρομή σου
Κι όταν κάποτε μ’ αγαπήσεις να γενώ παιδί του δρόμου,
κρατώντας σε παντοτινά όνειρο της ζωής μου...

© Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση