Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

~ Τον πόνο διώξε ~

Έργο : Εύα Πελεκίδου
Γνωριστήκαμε σε τόπους ξένους
άγρυπνος σε ψάχνω μέχρι την αυγή
όνειρο γαλάζιο του πελάγους
έλα σαν βροχούλα στη δική μου γη.

Καράβι πάρε με στην ξενιτιά
πετάνε τα πουλιά στα ξάρτια
σκαρί που δεν φοβάσαι το Βοριά
τον πόνο διώξε μου από τα μάτια.

Καράβι μου ποθώ να’ ρθω  στα ξένα
φάροι και λιμάνια όλου του κόσμου γη
ζώντας στ' ανεμοδαρμένα βράχια
με ξωτικά θαλασσινά θαμμένα εκεί.

Καράβι πάρε με στην ξενιτιά
πετάνε τα πουλιά στα ξάρτια
σκαρί που δεν φοβάσαι το Βοριά
τον πόνο διώξε μου από  τα μάτια.

Αντώνης Περδικάρης  - Ποίηση


Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Το εξώφυλλο της 2ης έκδοσης ~Προσκυνώντας μια γοργόνα~ από την Εύα Πελεκίδου

Εύα μου ένα μεγάλο ευχαριστώ σ' εσένα
που με προσήλωση και προπαντός
με τη μοναδική τεχνοτροπία που διαθέτεις,
έσκυψες επάνω στα πονήματα μου
φιλοτεχνώντας το εξώφυλλο
όπως και ολόκληρη τη 2η έκδοση του βιβλίου :
~ Προσκυνώντας μια γοργόνα ~

Εύα Πελεκίδου πάντα άξια !!!


Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

~ Πριγκηπικό ~

© Αντώνης Περδικάρης
στην πλατινένια σου σκιά προσφεύγω
μ’ ένα ήσυχο τραγούδι
να' ναι η αγάπη της ποίησης η αύρα

και παρακαλώ τη θάλασσα
που έρχεται και φεύγει
σμίγοντας τους ανθρώπους
 να φέρνει το ρυθμό σ’ εσένα

''ζητά τραγούδια λυπημένα η αγάπη μου''

απ’ των κυμάτων το δάκρυ
το θολό
αρμύρα φόρεσα
και μέσα στην ερημική
αμμουδιά σε
νανουρίζω

<<τα μαλλιά σου έγιναν κοράλλια
δώσ’  μου το πικρό σου χέρι
βάναυση η νύχτα>>
<<τα μάτια σου κρυμμένα στο σκοτάδι
στου γιαλού την κόψη μια μουσική χορεύει
δε γίνεται ν ’ ακούς τους ήχους>>

<<ο ύπνος μέθυσε απ’ την ανάσα σου
 τ' αστέρια σώθηκαν στον κόρφο σου>>

στεγνό φθινόπωρο σκορπά στις γούβες
νεκρή ακτή
τα κόκκινα φιλιά μας τραβούν για το φεγγάρι



Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

~ Σ’ αναζητώ ~

Πήγα στο στενάκι που βρεθήκαμε
στο τζάμι εσύ μια ζωγραφιά  στην άχνα
πήγα στ’ ακρογιάλι που βρεθήκαμε
η μυρωδιά της θάλασσας στη σκάλα
Σε γλαυκό τοπίο
βήματα στην άμμο
ωδή προς μια γυναίκα
ρεφρέν προς μια γοργόνα
….
Μες στις βοές της θάλασσας βαθιά
το κύμα σέρνεται κι’ αλλάζει χρώμα
στα κλάματα των δελφινιών δειλά
ψάχνω δίχως αρχή και δίχως τέρμα
      
Σε γλαυκό τοπίο
βήματα στην άμμο
ωδή προς μια γυναίκα
ρεφρέν προς μια γοργόνα
...
© Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση


Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

~ Παράσταση στη Βροχή ~



Ακόμα μια μέρα δεν είχα νέα σου...
Έργο: Έλενα Δεβετζή
Ίσως να φεύγεις ή να έφυγες …
Tα δειλινά έχουν μια θλίψη φθινοπωρινής βροχής.

Δεν είναι εύκολο
να βρεις παρηγοριά σε μια βροχή που έρχεται,
να κοιτάς τις αστραπές στα παράθυρα,
το παγερό γκρίζο,
τις σταγόνες που γκρεμίζονται,
τους κίτρινους ίσκιους στη θάλασσα,
τις χαρακιές στα μονοπάτια
και κάποιες ακτίνες ταξιδιών που καπνίζουν.

Μήτε να ζαλίζεσαι κοιτώντας
τη φθινοπωρινή άχνα στα βρόχινα νερά,
τα σταχτιά σημάδια
και  τα φλουριά της .
Τις μολυβένιες χαρακιές στο χρόνο,
τις σχεδίες ονείρων που ρίχνονται στη θάλασσα,
τις πρώτες σταγόνες δακρύων στα πρωινά ημερολόγια,
την κάθε σελίδα. 

Μην κοιτάς τα κύματα της βροχής,
την πορεία της,
τις γραμμές του ορίζοντα,
τα ξεφτίσματα  που περιστρέφονται στον άνεμο.
Τώρα το φθινόπωρο μετρά τα κουρελιασμένα του φύλλα,
τα  νήματα του ανέμου που έρχονται από το πουθενά,
το ρυθμό της βροχής, την πορεία των κυμάτων της.

 ‘’Βρέχει στα ετοιμόρροπα πρόσωπα, βρέχει και στη θάλασσα.
Το τραγούδι της βροχής ψιθυρίζει στα θρυμματισμένα φύλλα.
Κι' εσείς ''πουλιά''
με τις κίτρινες κλωστές του φθινόπωρου στα ράμφη.
Είναι δύσκολο με το τραγούδι σας
να σκορπίσετε ελπίδα στα ξερά βραχιόλια των δέντρων,
να πετάτε ανάμεσα στα κρύσταλλα της βροχής
κυνηγημένα από τις στάλες της.
Τώρα ''πια'' δεν μπορείτε να απλώνετε ελπίδες
στα νοτισμένα φτερά σας.

Ο άνεμος χτυπά με μανία τα παράθυρα των δέντρων σας,
τα πούπουλα και τις ρυτίδες των κορμών σας,
κι' εσείς περιμένετε φοβισμένα
κάποια αυριανά χαμόγελα σπόρων.


Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση