Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Το απέραντο του ονείρου

Μέσα από τις σελίδες της τέταρτης συλλογής μου επιχειρώ με σεμνότητα να σας ταξιδέψω με τα δικά μου μάτια και την ψυχή μου. Να γυρίσω το χρόνο πίσω, στην εφηβική ηλικία και να σας ιστορήσω μια αγάπη φανταστική τραγουδώντας μόνο για χάρη της! 
Μια αγάπη τόσο αγνή που να αναπνέει μόνο για χάρη μου. 

Πόσοι από εμάς δε πλάσαμε με τη φαντασία μας μια αγάπη ονειρεμένη; 

Με τους στίχους μου περιγράφω τις μεγάλες αδικίες της ζωής, τον απέραντο πόνο του αποχωρισμού που δυστυχώς αποτελεί βίωμα όλων όσων αγάπησαν πολύ! 

Κάθε μια αγάπη κουβαλά το δικό της Σταυρό και, πρέπει να ανεβεί το δικό της Γολγοθά μόνη χωρίς καμιά βοήθεια. Είναι μοιραίο οι μεγάλες αγάπες να βρίσκουν πάντα μπροστά τους τραχύ ανηφορικό δρόμο γεμάτο αγκάθια.


Περιγραφή
Βράδιασε στην πόλη βράδιασε
άγονες γραμμές,
περιμένουνε στο τίποτε
έρημες καρδιές.

Αστέρια μέτρα κι ουρανό
μαζί μου να πλαγιάσεις,
βάλε σημάδι φωτεινό
το δρόμο να μη χάσεις.

Γαλάζιο κύμα κι ουρανό
γρήγορα να περάσεις,
και το γλυκό το δειλινό
να με σφιχταγκαλιάσεις.

Αστέρια μέτρα κι ουρανό
μαζί μου να πλαγιάσεις,
βάλε σημάδι φωτεινό
το δρόμο να μη χάσεις.

Παραγγελία από το vakxikon.gr

Βιβλιοπωλείο του Βακχικόν - 
Εκδόσεις, Περιοδικό - Ασκληπιού 17, 106 80, Αθήνα
E: info@vakxikon.gr T: +30 210 3637867


Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

~ Φθινοπωρινό αγέρι ~


Μας έδιωξαν οι μοίρες, μπόρες μας  κυνήγησαν
του κόσμου πίκρες και κακίες  μας πλημμύρησαν.
Σε πελαγίσιο δρόμο  ξεκινήσαμε
στη θάλασσα την θλίψη  μας αφήσαμε.

Πικρό παράπονο φέρνει το αγέρι,
ανέμου λάφυρο το καλοκαίρι.

Ο άνεμος που τραγουδά  σφυρίζοντας στα  ξάρτια
ακούγεται σαν σάλπισμα στα σκορπισμένα βράχια.
Ρυθμούς, φωνές  που αντηχούν  στην άβυσσο υφαίνει
στο πέλαγο τους στίχους του με ρίμες ανασαίνει.

Πικρό παράπονο φέρνει το αγέρι,
ανέμου λάφυρο το καλοκαίρι.

©Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση




Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

~ Αγάπη σαν κερί ~

Τη στιγμή που πνίγομαι           
γίνομαι  καπνός και  χάνομαι,  
σαν λυγίζω  κόντρα  στην βροχή  
με κρατά μια μουσική.   
Πώς να αγαπήσω απ’ την αρχή,  
το δειλινό να ονειρευτώ.   
Είναι η αγάπη σαν κερί,      
το λιόγερμα μένει σβηστό.  
                                        
Έγινε ο κόσμος τώρα βροχερός   
κι’ έσβησαν οι δρόμοι.   
Έγινε ο κόσμος τώρα σκοτεινός      
άδειο σταυροδρόμι.                     
Πώς να αγαπήσω απ’ την αρχή,  
το δειλινό να ονειρευτώ.
Είναι η αγάπη σαν κερί,
το λιόγερμα μένει σβηστό.

Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση
Έργο: Σέργιος Κόκκορης