Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

~ Τρεμοσάλεμα ~

Μάζεψα το γκρίζο της θάλασσας,
τα μεγάλα κόκκινα κύματα,
αστέρια αγρύπνιας, θροΐσματα κυμάτων,
και τον ορίζοντα άφησα να με πυρπολήσει.

Κάποιες λευκές, εποχικές νύχτες,
καθώς η απουσία της αδειάζει τον ουρανό,
ψάχνω το ανθισμένο της χάδι.

Πουλιά που βυθίζονται οι στίχοι,
συνωστίζονται στο κατώφλι της.
Σκοτάδι τρυπά τα βλέφαρα.
Τα άστρα απορούν μες τα μάτια της
και το χλωμό της σκληρό μετάξι.

Το σβησμένο πρωί έχει στα χέρια του το τραγούδι της σιωπής.

Μια κίτρινη ζωγραφιά με χλωμές μπούκλες στην άμμο.
Ξέφτια πρωινά τα δάκρυα
αφήνονται στην πιο μεγάλη θάλασσα,
και μες την αιωνιότητα πικρή, 

κοφτερή η ανάσα του ήλιου.

©Αντώνης Περδικάρης


Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

~ Χίλια όνειρα ~

     Έργο : Έλενα Δεβετζή
Όλα ξεθώριασαν,   
δεν υπάρχει τίποτα  πίσω απ’ το βουνό
μόνο τα  χρυσά μαλλιά σου.

Μια μέρα ο καιρός όλα θα τα σβήσει, μου είχες πει.
Όμως ποτέ δεν έπαψα να βλέπω την όψη σου
στο αφρισμένο κύμα,
κι’ αγάπησα με πάθος κάθε στιγμή μαζί σου. 

Πόσους χειμώνες σε περίμενα
κάτω απ‘ το κόκκινο φεγγάρι, Απρίλη μου!
Αχ, πόσο θα ήθελα να πιώ όλη την αγάπη 
της Ανάστασης σε ένα ποτήρι μαζί σου!
  
Μούσα μου,
φωτεινή  ηλιαχτίδα μου, θάλασσα μου,  
έμεινες μόνη.
Άγγιγμα, λόγια, φτερά, αχνό το φεγγάρι.

Δίχως Απρίλη δε φυτρώνει Άνοιξη
και  μπουμπούκια δεν ανθίζουν.

Οι μεγάλες  αγάπες πετούν πάντοτε γι’ αλλού
κι εμείς τις ακολουθούμε.
μεγάλα όνειρα που υπάρχουν μόνο για να μας ταξιδεύουν

Αγάπη που μύριζε θυμάρι,
μιας θάλασσας αρμύρα,
ένας λυγμός στα βράχια.

Μούσα μου, γαλάζια αλήθεια  μου
η μυρωδιά σου κρύβεται στους κήπους με τα ρόδα,
και το φεγγάρι τώρα ¨πια ¨
υποκλίνεται στην αγάπη μας.

©Αντώνης  Περδικάρης


Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

~ Τον πόνο διώξε ~

Έργο : Εύα Πελεκίδου
Γνωριστήκαμε σε τόπους ξένους
άγρυπνος σε ψάχνω μέχρι την αυγή
όνειρο γαλάζιο του πελάγους
έλα σαν βροχούλα στη δική μου γη.

Καράβι πάρε με στην ξενιτιά
πετάνε τα πουλιά στα ξάρτια
σκαρί που δεν φοβάσαι το Βοριά
τον πόνο διώξε μου από τα μάτια.

Καράβι μου ποθώ να’ ρθω  στα ξένα
φάροι και λιμάνια όλου του κόσμου γη
ζώντας στ' ανεμοδαρμένα βράχια
με ξωτικά θαλασσινά θαμμένα εκεί.

Καράβι πάρε με στην ξενιτιά
πετάνε τα πουλιά στα ξάρτια
σκαρί που δεν φοβάσαι το Βοριά
τον πόνο διώξε μου από  τα μάτια.

Αντώνης Περδικάρης  - Ποίηση