ΕΛΠΙΔΕΣ ΠΟΙΗΤΩΝ

.

Σκυφτοί διαβάτες στα σοκάκια
και στα πάρκα

Οι ποιητές στα δύσκολα πορεύονται
κι οι στίχοι τους
στροβιλίζονται στον άνεμο

πλανόδιοι μουσικοί
των δρόμων

Σε σπίτια ποιητών
σε δωμάτια στίχων έζησα

Οι τοίχοι ψιθυρίζουν μυστικά
κι οι λέξεις αναπνέουν αθόρυβα
στους διαδρόμους

σαν να πάλλεται μέσα τους
ένα άγραφο ποίημα

Κι εκεί
στα ήσυχα στενά

οι ψυχές γίνονται φως
και ανασαίνουν ξανά

σαν να βρίσκουν την πρώτη
τους αθωότητα

Το φως της χαραυγής
στολίζει τις σελίδες με καημούς

κι οι νύχτες φέρνουν έμπνευση
με το απαλό τους άγγιγμα

ένα χάδι που ξέρει
πόσο να ακουμπήσει

Στα παράθυρα οι κουρτίνες
χαιρετούν τον άνεμο

κι η σιωπή γεμίζει τον χώρο
με την άυλη παρουσία
των ποιητών

Στο βαθύ βλέμμα της σιωπής
ανθίζει πάντα
μια μικρή προσευχή

ψίθυρος λεπτός
που δεν σβήνει

Έζησα σε σπίτια ποιητών
όπου η ρουτίνα
γίνεται τέχνη

με το άγγιγμα μιας πένας

κι ό τι απλό
διαστέλλεται σαν φως

Βράδυ

Με γυμνές πατούσες περπατούν
στα άνθη ξεψυχούν

κι από τους ώμους τους
φυτρώνουν φτερά μεγάλα

σαν να δοκιμάζουν
την ευθύγραμμη σιωπή του ουρανού

Στων άστρων το απάτητο στερέωμα
γράφουν τη μοίρα τους
με βλέμμα καθαρό

που τίποτα δεν βαραίνει

Ανίσχυροι όταν σταματούν
μετρώντας λέξεις
με θλίψη στην καρδιά

και δύσκολα
ηρωικοί και πονεμένοι
στους αιώνες

να ψάχνουν τις χαμένες μας ελπίδες

στάλα στάλα
στα ποιήματα

Κι όταν όλα σιωπούν

μένει η ανάσα της ποίησης

ένα φως που χαϊδεύει τις λέξεις

κι ένας ψίθυρος
που ταξιδεύει αργά

ως την καρδιά
του αναγνώστη

© Αντώνης Περδικάρης