Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

~ Τώρα που νυχτώνει ~


Κάποια αστέρια υφαίνουν στην αρτηριοσκλήρωση του σκούρου.
Κάποιοι λυγμοί στις  αποβάθρες παίζουν το  τελευταίο τους χαρτί.
Τα πουλιά μετακομίζουν κρύβοντας κυνηγημένες αγάπες.

Οι προσδοκίες των στίχων συνωστίζονται  στη σιωπή της νύχτας,
ύστερα χάνονται με τον αέρα στα φυλλώματα των δέντρων.

Ο ρομαντισμός  μας μια αργοπορημένη υποψία,
αρχειοθετείται  αλλοιώνοντας τις διαδρομές μας.

Οι λεπτοδείχτες μας κυλούν βουβά μες το σκοτάδι,
αποκοιμίζοντας την  καθημερινή μιζέρια.


Από το βιβλίο: ~Προσκυνώντας μια Γοργόνα~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

~ Αραξοβόλια ~

Εργο: Εύα Πελεκίδου
Ακόμα μια νύχτα
σ’ αγαπώ και σου γράφω
Μια νύχτα
ονειροπόλων σπινθηρισμάτων
Νύχτα κελαηδισμών
και πυγολαμπίδων

Τα όνειρα
ποντίζουν άγκυρες κι ελπίδες
σε νυχτερινά αραξοβόλια και μεθούν

Ας μπορούσα
από κάθε ποίημα
κι απόψε να κρατούσα
τον καλύτερο στίχο να κεντούσα
«Κάθε εικόνα γνήσια
και μια παράσταση»

Ας κρατούσα τις κορυφογραμμές,
τις ανοιχτές Θάλασσες,
τις ελπίδες που χρυσίζουν στα νερά
και θρυμματίζονται
Επιβλητικές κορυφογραμμές και θάλασσες
θεμελιωμένες σε γραμμικούς ορίζοντες

«Τώρα “πια” ονειροπόλος, σε βουνά σαλεύω
με μοιραίους στίχους, οράματα κι αγρύπνιες
»



Από το βιβλίο : ~ Προσκυνώντας μια Γοργόνα ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

~ Καντρίλιες ~

Άλλη μια νύχτα κύλησε γρήγορα
Σ’ έβλεπα γωνιά τη γωνιά
Φεγγάρι στις κορνίζες των ονείρων

Άλλη μια μέρα ξημέρωσε
Κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω
Άλλη μια μέρα που χάθηκες
Όμορφη μούσα της νύχτας

Αυτά τα πουλάκια τρελαίνονται
Τιτιβίζοντας στα φυλλώματα
Τι ακριβώς να λένε;
Μήπως μυρίστηκαν την Άνοιξη
Μήπως του Μάρτη την αστάθεια

Φαντάζουν πολύξερα, πλουμιστά
Γνωρίζουν όλους τους κελαηδισμούς
Όλες τις γλώσσες
Και η ψυχή μου ταλαντεύεται
Είναι σοφά ή ψεύτικα
Να τα ρωτήσω πώς χάθηκες
Αέρα που γυροφέρνεις
Εξήγησέ μου

Άλλη μια μέρα που χάθηκες
Όμορφη μούσα της νύχτας
Αναλήφθηκες μαζί με το τελευταίο αστέρι

Ντύθηκες με πάχνη
Χάθηκες στους κήπους
Πίσω απ’ την ομίχλη
Κρύφτηκες πίσω απ’ την καταχνιά
Και πριν ο ήλιος σε αγκαλιάσει
Χάθηκες στην ομίχλη των ταξιδιών

Αέρα που γυροφέρνεις
Λένε αλήθεια τα πουλιά του κόσμου;
Εξήγησέ μου

 

Από το βιβλίο: ~ Προσκυνώντας μια Γοργόνα ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση