Ένα αστέρι δεν μιλά, μονάχα λάμπει,
κι η αγάπη που μας δένει,
κι η μοίρα που τη φέρνει αλλιώς,
μένουν μετέωρες στο νου
απέναντι στ’ αστέρια.
Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει…
Όταν νυχτώνει, μεγαλώνει η πλήξη·
το φως μαζεύουν οι ακτίνες απ’ τα σύννεφα,
κι οι ψυχές μαζεύουν μνήμες που δεν σβήνουν.
Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει…
Εραστές χωρισμένοι απ’ τη μοίρα
προχωρούν σε παράλληλες πορείες,
όπως οι αστερισμοί,
και μόνο αυτοί γνωρίζουν
την καταγωγή των πραγμάτων.
Δύο γραμμές φωτός που ποτέ δεν συναντιούνται,
μα φέγγει η μία για την άλλη.
Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει…
Αιχμάλωτοι της μοίρας
ζουν χωρίς να αγγίζονται,
χωρίς να ενώνονται ποτέ.
Μα τις νύχτες, στα όνειρα,
ενώνονται οι σκιές τους
για μια στιγμή πριν χαθούν ξανά.
Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει…
Κι όταν νυχτώνει, οι άνθρωποι ποθούν
να πουν δυο κουβέντες ποίημα,
στίχους που αψηφούν τα εμπόδια,
όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Μιλούν χαμηλά, μην τρομάξουν τη σιωπή,
κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει…
Ίσως να είναι μια άρνηση
πριν τα σκεπάσει η σιωπή.
Γιατί κάθε ποίημα είναι μια ανάσα,
λίγο πριν χαθεί ο άνεμος,
κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει…
Κι όλα όσα αγαπήσαμε
μένουν φωτεινά μέσα μας,
όσο κι αν κυλάει το φως
ή βαθαίνει το σκοτάδι.
©Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση
Δημοσίευση σχολίου