ΛΗΜΈΡΙ

.                                                                                                    
Τη ζωή μου σφράγισες.
Λάμπεις σαν ήλιος
και τίποτα δεν αντιστέκεται.
.
Όλα σβήνουν
σαν θαμπά φεγγάρια
πριν προλάβουν να γεννηθούν.
.
Δεν άκουσαν τραγούδι,
ούτε αηδόνι στο σκοτάδι,
ούτε ανάσα μνήμης.
.
Και μένω μόνο με το φως σου.
Ό,τι δεν άντεξε, χάθηκε.
.
Γεύση αγάπης,
ανεμώνες αναμνήσεων
γράφουν τ’ όνομά σου.
.
Ένα δάσος το λημέρι μας.
Δέντρα, κύματα, πουλιά
γνωρίζουν το φιλί σου.
.
Μεθυσμένα,
σαν να ήπιαν φως
από τα χείλη σου.
.
Η φύση θυμάται πριν από εμάς.
Και σωπαίνει από σεβασμό.
.
Κάθε βράδυ σκύβω
ευλαβικά και σε φιλώ.
Εκθαμβωτική εικόνα μου.
.
Μεθυστική μου μυρωδιά.
Τα νυχτολούλουδα
δεν ανασαίνουν πια.
.
Τα άστρα περιγράφουν τη μορφή σου,
μια ροδαυγή
που ανθίζει.
.
Δεν είσαι μούσα.
Είσαι η ανάγκη της φωνής.
.
Είσαι της φωνής η ηχώ,
η λατρεία της ψυχής,
η ελπίδα στο παράθυρο.
.
Η κόρη της αγάπης,
το λουλούδι
που επιμένει στο σκοτάδι.
.
Ήμουν μόνος.
Δειλινό θλιμμένο
πριν νυχτώσει.
.
Περίπατοι βουβοί.
Ποιήματα χαμένα.
.
Απόσταγμα ελπίδας.
Ποίηση και αγάπη
μέσα σε μια βάρκα.
.
Ήρθες
και πήρες το όνειρό μου.
.
Δεν αισθάνομαι το σύμπαν,
δεν μπορώ να δω το φως,
μόνο εσένα.
.
Και μου αρκεί.
Γιατί είσαι παρόν.
.
Σαν βρέχει
είσαι η ανάσα της βροχής
πάνω στα φύλλα.
.
Στο στήθος μου φωλιάζεις.
Κανείς
δεν μπορεί να διώξει την Άνοιξη.
.
Έλα να με βρεις.
Από σένα
ξεκινούν τα τραγούδια μου.
.
Όσο υπάρχω, θα υμνώ.
Όσο λάμπεις, θα γράφω.
.
Όσο κι αν προσπαθήσω
δεν μπορώ να είμαι άδειος.
Με κλειστά βλέφαρα
δεν μπορώ να περπατήσω.
.
Λάμπεις σαν ήλιος
και σε υμνώ.
.
Είσαι άνθος μοσχομύριστο,
μοναδικό.
Δεν ξέρω πού γεννήθηκες.
.
Ξέρω που υπάρχεις.
Στην καρδιά μου.
Τα φυλλοκάρδια μου
είναι τα πέταλά σου.
.
Δεν σε φαντάστηκα.
Σε αναγνώρισα.
.
Ψυχή μου, σε βρίσκω πάλι.
Κανένα εμπόδιο δεν μας σταματά,
εσύ που δεν γονάτισες στην καταχνιά.
.
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση