Οπτασίες

 

Μεγάλες αγάπες 
μικρές γοργόνες
σκληρό αλάτι
εξωτικές μαύρες διαμαντένιες χάντρες

και πώς να τα αγκαλιάσεις
πώς να τους μιλήσεις

Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά
και χάνεσαι
το σκοτάδι
που σε φοβίζει

Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ
και σου γράφω
χαμένη μου οπτασία

Η νύχτα
κι η όμορφη μούσα της
μητέρα με κόρη απρόβλεπτη

Κι όμως
μου αρέσει να την ψάχνω
μόλις ζυγώνει το βράδυ
τη γυρεύω

στα νυχτολούλουδα
στα πυροφάνια
στα ξενοδοχεία
αστραπή στα κρύα σκοτεινά σοκάκια

Κι όμως
την περιμένω όταν βραδιάζει
εκεί που η μέρα και η νύχτα χωρίζουν

Την αναζητώ
στο σπίρτο που ανάβω
σε μια όμορφη παρέλαση ονείρων

ανάμεσα στο μούχρωμα
στη διαδοχή των χρωμάτων
θωρώντας ημιτελή χτενίσματα

Σε δειλινά ροδόχρωμα
γυρεύω τη φιγούρα της

στα πουλιά που μετακομίζουν να κοιμηθούν
στους νωχελικούς περιπάτους της νύχτας
στην αμφιβολία των αστεριών
που αρχειοθετείται

Αναζητώ τα αέρινα μαλλιά της
ξέφτια κρεμασμένα
στις τριανταφυλλιές

Μόλις ζυγώνει το βράδυ
τη γυρεύω

ακούγοντας τους ήχους των κυμάτων
μουσική στα κρυφά θαλασσινά λημέρια

λειτουργώντας τους στίχους που σαλεύουν
βραδυκίνητα αντίτυπα στο σκοτάδι

στις αγρύπνιες που σκαρφαλώνουν
δάδα
σε σκοτεινά όνειρα

Στους κρίκους του μεταξένιου φεγγαριού
τρυγώ τη φωτεινή διαδρομή της

στα φώτα του ξεχασμένου καπηλειού
πνίγομαι μες το κόκκινο κρασί της

στη βραδιά που ντύνεται την παρουσία της
στα δέντρα που στέκονται με προσήλωση στη νύχτα

στα κλαριά που κάτι λένε μεταξύ τους
στα πέρα βουνά που απόμακρα σβήνουν

στα αμέτρητα τριζόνια
που δίνουν ρυθμό στη νύχτα

Ιστιοφόρα απωθημένα
σε χίλιες θάλασσες

ζωγραφικές οπτασίες
μεγάλες αγάπες
μικρές γοργόνες

αδόκητα όνειρα
που ξαφνιάζουν

Αντώνης Περδικάρης 

Από την ποιητική συλλογή
Ονειροκατασκευαστής
Ημερολόγιο ποιημάτων