Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

~ Φιλί της θάλασσας ~

δε με λυπάσαι
τώρα φεύγεις μακριά
ξεράθηκαν οι λέξεις
τώρα που ο δρόμος σέρνεται
ανάμεσα σε φύλλα δέντρων 
και σε στάχτες
φιλί της θάλασσας φυτρώνει

καθώς βυθίζεται ο ήλιος 
νιώθουμε το αίμα
όνειρο βαθύ
ο κόσμος
άσπιλη σιγή
την ώρα π’ ανθίζουν
μουσκεμένα μάτια
πέτρινα
χαμένα
πρόσωπα
φιλί της θάλασσας φυτρώνει

τα χρόνια πνίγουν αναμνήσεις
φεύγει κι' ο καιρός
τα κύματα δεν μπόρεσε κανείς να σταματήσει


Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση