Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

~ Τρικυμία ~


Αφροί απ’ τα κύματα χτυπάν  
πνιγμένη η ματιά
υγρή αρμύρα, θολά νερά  
απόχρωση μαβιά                

Μελτέμι, βραδινή βροχή  
κυλά στα φυλλοκάρδια
παραμιλά το στόμα μου
φωνάζει τ’ όνομά της

Εκεί στα βράχια του γιαλού
σαν τοπαρθένο φύλλο
δάκρυ απ’ αγριολούλουδο
κυλάει στην αγάπη  
                                                   
Πάνω στην πέτρα άνθισε  
μικρό λευκό λουλούδι  
και με το φως μιας αστραπής
αρχίνησε τραγούδι                      

Αχ η καρδιά μου πλάνταξε            
να πνίξει την αγάπη                              
ρόδο μικρό και μάτωσε
ολάνθιστο στα στήθη
                                 
Δελφίνια μεσοπέλαγα
ορθά όπου πετάτε              
τραγούδι της γοργόνας μου
εσείς να τραγουδάτε

Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση



Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

~Υπόηχος~

Αχός πάθους κύμα, μακρύ και σταχτί,
μικρός φάρος φέγγει αχνά κι απόμακρα.
Σκαρί μόνο και ξένο, ας παίρνεις ελπίδα...

Στερνά πλοία φεύγουν,
οι στρατολάτες στερνοί.
Φωνή δεν ακούς στ’ ακρογιάλι,
χτυπούν μόνο κυμάτων πνιχτές ανάσες,
κι ελπίδες σταγόνες βροχής,
που σβήνει το πέλαγος,
κύμα - κύμα στην οργή του.

Μετρώ τώρα, κάποια στιχάκια
βρόχινων δακρύων,
που άψυχα σιγά - σιγά
έσβησαν μες στο μούχρωμα.
Κι εσύ έχεις τώρα χαθεί παλιά εικόνα.
Κι εγώ είμαι τώρα κάποια σταγόνα κόκκινη.

©Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση








Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

~ Πανσέληνος ~

Οι γλάροι κοιτάζουν θλιμμένοι τα πλοία 
κι εσύ ποιητή μου δεμένος στην πλώρη,
μετράς τ’ αστέρια
και νιώθεις τα όνειρα κύμα με κύμα.

Κι εγώ θα καθίσω κοντά σου.
«Τι λέει το κύμα στη θάλασσα πες μου;
Τι λένε οι ίσκιοι που έρχονται πάντα τα βράδια;»
...
Ξανθό το φεγγάρι της,
έχει για μάτια κοράλλια
μαλλιά σαν τα στάχυα στο κύμα χτενίζει.

Ποτέ πια μη φύγεις αγάπη!
Μ’ εσένα για πάντα να ζήσω
μι’ αγάπη ανθρώπινη
σαν παιδικό, πρωινό τραγούδι.


©Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση

Έργο: Σέργιος Κόκκορης