Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

~ Πίσω από την Καταχνιά ~

Άνεμου  βοή  στα βράχια,
τραγούδι  στον καιρό.  
Σκορπισμένα είμαι κομμάτια,
στου κόσμου την ηχώ.
Το πέλαγο ανοιχτό
αχνίζει στον πλατύ γιαλό,
μέσα στα νερά
παίρνει στα βαθιά ,
του έρωτα τ απόκρυφα
και τα μυστικά.
...
Σαν σε ζητώ
μια αγκαλιά ο πόθος μου
ψηλά στον ουρανό.
Σαν σε κρατώ
γιορτάζει η αγάπη μου
αστέρι φωτεινό.
Το πέλαγο ανοιχτό
αχνίζει στον πλατύ γιαλό,
μέσα στα νερά
παίρνει στα βαθιά ,
του έρωτα τ απόκρυφα
και τα μυστικά.

©Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση                               


Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

~ Τρεμοσάλεμα ~


Μάζεψα το γκρίζο της θάλασσας,                       
τα μεγάλα κόκκινα κύματα,
αστέρια αγρύπνιας, θροΐσματα κυμάτων,
και τον ορίζοντα άφησα να με πυρπολήσει.

Κάποιες λευκές, εποχικές νύχτες,
καθώς η απουσία της αδειάζει τον ουρανό,
ψάχνω το ανθισμένο της χάδι.

Πουλιά που βυθίζονται οι στίχοι,
συνωστίζονται στο κατώφλι της.
Σκοτάδι τρυπά τα βλέφαρα.
Τα άστρα απορούν μες τα μάτια της
και το χλωμό της σκληρό μετάξι.

Το σβησμένο πρωί έχει στα χέρια του 
το τραγούδι της σιωπής.
Μια κίτρινη ζωγραφιά 
με χλωμές μπούκλες στην άμμο.
Ξέφτια πρωινά τα δάκρυα
αφήνονται στην πιο μεγάλη θάλασσα,
και μες την αιωνιότητα πικρή, 
κοφτερή η ανάσα του ήλιου.



Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

~ Χίλια όνειρα ~

Έργο : Εύα Πελεκίδου
Όλα ξεθώριασαν,
δεν υπάρχει τίποτα  πίσω απ’ το βουνό 
μόνο τα  χρυσά μαλλιά σου.

Μια μέρα ο καιρός
όλα θα τα σβήσει, μου είχες πει.
Όμως ποτέ δεν έπαψα να βλέπω 
την όψη σου
στο αφρισμένο κύμα,
κι’ αγάπησα με πάθος 
κάθε στιγμή μαζί σου. 

Πόσους χειμώνες σε περίμενα
κάτω απ‘ το κόκκινο φεγγάρι, Απρίλη μου!
Αχ, πόσο θα ήθελα να πιώ όλη την αγάπη 
της Ανάστασης σε ένα ποτήρι μαζί σου!
  
Μούσα μου,
φωτεινή  ηλιαχτίδα μου, θάλασσα μου,  
έμεινες μόνη.
Άγγιγμα, λόγια, φτερά, αχνό το φεγγάρι.

Δίχως Απρίλη δε φυτρώνει Άνοιξη
και  μπουμπούκια δεν ανθίζουν.

Οι μεγάλες  αγάπες πετούν πάντοτε γι’ αλλού
κι εμείς τις ακολουθούμε.
μεγάλα όνειρα που υπάρχουν 
μόνο για να μας ταξιδεύουν.

Αγάπη που μύριζε θυμάρι,
μιας θάλασσας αρμύρα,
ένας λυγμός στα βράχια.

Μούσα μου, γαλάζια αλήθεια  μου
η μυρωδιά σου 
κρύβεται στους κήπους με τα ρόδα,
και το φεγγάρι τώρα ¨πια ¨
υποκλίνεται στην αγάπη μας.



Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση