Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

~ Είδωλα ~

Έργο: Σέργιος Κόκκορης
Κίτρινο γράμμα παλιές αναμνήσεις,
χαμένα τα χρόνια,
χρόνια παλιά αλλοτινά.
Ήτανε μια μακρινή
κόκκινη πόλη, μαγική
με μικρές γειτονιές λατρεμένες,
κι ήρθε μια ομίχλη
μια βροχή ζύγωσαν μέρες χαμένες …
Τώρα το σκοτάδι απλώνει
θλιμμένα στιχάκια, παγωνιές
άδεια σοκάκια, σκιές
κι είναι σβηστό το καντήλι.
Δρόμοι χωρίς πια διαβάτες,
σκούρα μερόνυχτα δίχως ελπίδα.
Άνθρωποι έκθετοι, μόνοι
στον άγριο καιρό,
κάτωχροι μ’ άδεια τα μάτια,
τώρα γυρεύοντας τ‘ όνειρο
βρίσκουν αρμύρα.

Φλοίσβος και άχνα στα πέλαγα
γύρω απ’ τα άδεια νησιά,
που σβήνουν τα ίχνη στην άμμο
και λίγα απότομα, έρημα βράχια.
Χείμαρροι κι άγριοι άνεμοι
τύλιξαν τώρα τ’ απάνεμα στέκια…
Τριγύρω σύντροφοι
που γύρεψαν ελπίδες κι όνειρα,
είδωλα γκρίζα στου χρόνου τις στάχτες.


~ Το Απέραντο του Ονείρου ~
©Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση



Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

~ Το κύμα ~

πάνω απ το κύμα θα διαβώ   
εσένα ν   αντικρύσω
για να σε φέρω πίσω
στο πέλαγο θα πλανηθώ
                                                  
γαλάζιο σώμα των πηγών
τραγούδι είναι του ανέμου
δροσοσταλίδες των νερών
στον  παφλασμό του πόντου

πάνω απ’  το κύμα θα διαβώ
εσένα ν ’  αντικρύσω
κι αν δεν σε φέρω πίσω
στο πέλαγο θε να χαθώ

γαλάζιο   σώμα των πηγών
τραγούδι είναι του ανέμου
δροσοσταλίδες των νερών
στον  παφλασμό του πόντου

 
~Το απέραντο του Ονείρου~
 ©Αντώνης Περδικάρης


Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

~ Κόρη της θάλασσας ~

Καράβι που λάμπεις
Έργο : Σέργιος Κόκκορης
λευκή μαργαρίτα.
Γλάροι σφυρίζουν την ώρα 
που κύματα σπάνε στα βράχια,
ακούγονται κάποιες φωνές ταξιδιών
και καπνοί ανεβαίνουν.

Καράβια μικρές μου κουκίδες 
σε δύσκολη θάλασσα,
καράβια μου ξ ’  άσπρα 
καρδιά που δεν μπόρεσες ...
Κι εσείς οι γοργόνες της θάλασσας,  
πόσες φορές αγαπήσατε κάποια ακτή
βλέποντας άσπρο μαντήλι.

Αέρας βροχή και φθινόπωρο γκρίζο.
Μούσα της θάλασσας
έχεις για μάτια κοράλλια,
μαλλιά που χτενίζεις στο κύμα.
Αλήθεια τι λένε
γυμνές οι γοργόνες
σε πέλαγα γκρίζα;

Από το βιβλίο: 
~ Το απέραντο του ονείρου ~
©Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση



Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

~ Για να μη σε ξεχάσω ~

Για να μη σε ξεχάσω, 
για σένα που πονώ
τραγούδι θε  ν ‘ αρχίσω
λαμπάδα θα κρατήσω
την πόρτα μου θα κλείσω
και θα σε θυμηθώ

Σου μάζεψα κοχύλια
αγάπη μου παλιά
να έχεις για στολίδια
στεφάνι στα μαλλιά
                                      
Για να μη με ξεχάσεις,
μέχρι να ξαναρθείς  
διαβάτες θα ρωτήσω
στο διάβα σου ξοπίσω
και πόρτες θα χτυπήσω
για να με θυμηθείς

Σου μάζεψα κοχύλια
αγάπη μου παλιά
να έχεις για στολίδια
στεφάνι στα μαλλιά

Κι αν έσβησες σαν ίσκιος,
ξέρω ότι θα’ ρθεις
διαβάτες θα ρωτήσω
στο διάβα σου ξοπίσω
στο γνώριμο σου βήμα
μέχρι να ξαναρθείς



Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

~ Ειρήνη των Λαών ~

'' Κι΄ας μην έχω έρθει ακόμα
  να ξέρεις δίπλα σου πως είμαι''
Θα ακολουθήσουν                                        
κι΄ άλλοι αγώνες 
να το ξέρεις...                                   
Είμαστε αέρας 
που ξεσηκώνει 
να το ξέρεις...

Ακόμα κι αν σε έκαναν πολυάσχολο
Ακόμα περισσότερο κι αν σε καθήλωσαν
Ακόμα κι αν σε έκαναν πολυμήχανο
Ακόμα περισσότερο κι αν σε ταπείνωσαν

 Η ζωή λουλούδι ας παραμείνει
Και στη  γη ειρήνη πια ας γίνει
Σπάει από μήλα η μηλιά γελάει ο ήλιος...
Κι΄ένας γαλανός επάνω τρούλος
...
Μίσος και φωτιά να μην υπάρχει
Μίσος και φωτιά πως δεν υπάρχει
Και ποτέ μην κυλιστείς σε μάχες
Να ξέρεις πως μοιράζεσαι τον κόσμο...
Μια ροδιά με ρόδια φορτωμένη      
Κι όλοι πια πως ζουν αγαπημένοι
Ακόμα κι αν σε πουν ονειροπόλο
να ξέρεις πως μοιράζεσαι τον κόσμο.

Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
©Αντώνης Περδικάρης Ποίηση


Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

~ Άχνα ~

Πρότερο λιόγερμα
δίνει το πρόσταγμα
...
Κίτρινη ώχρα ψυχή μου
ζεστή βιολετιά βελονιά.
...
Χέρια π ’  ανοίξαν κιτάπια
κι ’  ειρμούς στο σεπτό υφαντό
σου μουντά περιγράμματα,
κι ’  άμωμες μνήμες εικόνων και
κάθε μου σκέψη μαζί σου,
μοιραίος χειμώνας
σε κλώθει  στα νούφαρα.
 
“ Πόσο πολύ σ ’  αγαπώ
  δεν το ξέρω,
 φορώ την αγάπη σου ’’


Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~

©Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση