Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

~ Μελωδία από Γρανίτη ~

*Εργο: Εύα Πελεκίδου
Κονιορτός και αγέρας
Σ’ αυτό το γαλάζιο τόπο
δεν εντοπίζεται φιγούρα
Μοναχικοί ταξιδιώτες
καίγονται στην άμμο
Μονοπάτι σκληρό
Χωρίς εικόνα
Μάτια τρομοκρατικά τυφλά 

...
Πόδια κρυστάλλινα
Χωρίς οπτασίες
Στόματα από σκούρο γρανίτη
Ίλιγγος χαμένων λουλουδιών
...
Κλειστά καράβια έρημα
Όλα αιχμάλωτα της άλμης,
της ομίχλης και της μοίρας
Απέραντη ευρύτητα
προστατεύει κάθε τι με το εγώ της
 




Από το βιβλίο : ~ Προσκυνώντας μια γοργόνα ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση




~ ΟΝΕΙΡΟΦΑΝΤΑΣΙΑ ~


Ονειρεύτηκα πως βρεθήκαμε στην πιο όμορφη θάλασσα
την πιο όμορφη μέρα.
Ονειρεύτηκα πως σ’ αντάμωσα στο πιο όμορφο σύθαμπο
πριν την όμορφη νύχτα.

Κι ΄όταν σε αναπόλησα στου κάβου τη στροφή
κύλησε το δάκρυ μου να ξαναρθείς εσύ.

Το λυκόφως σαν έρθει εξανεμίζει μουντά τη μέρα
και χλωμά μονοπάτια μαργαριτάρια σκορπά στο κύμα.


Κι ΄όταν σε αναπόλησα στου κάβου τη στροφή
κύλησε το δάκρυ μου να ξαναρθείς εσύ.

Το φεγγάρι σαν βγαίνει ξεπροβοδίζει γλυκά τη μέρα
και χλωμά μονοπάτια μαργαριτάρια σκορπά στο κύμα.

Κι ΄όταν σε αναπόλησα στου κάβου τη στροφή
κύλησε το δάκρυ μου να ξαναρθείς εσύ.



Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση