Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

~ Μνήμες ~

Έργο: Σέργιος Κόκκορης
Μες τον κόσμο τον σβησμένο
ψάχνω σιγή ντυμένος
 κι είναι τ’ όνειρο ειρμός αγάπης.
Να ’ναι η ψυχή
τα βράδια μαζί σου
και τις μέρες δίπλα σου νηφάλια
χωρίς να ορίζει
τίποτα μονάχα
διαδρομές ονείρων.
                                                                                      
Τρικυμία
έμειναν τ’ αχνάρια μια βάρκα
κι'   ένα σφίξιμο στο στήθος
μια βοή κυμάτων
αναταραχή.

Οι αναμνήσεις
έσβησαν στη σιωπή
δάκρυ – δάκρυ
ακολουθώ τον ήλιο
το σκληρό.
   

Ο ίδιος άνεμος
ρεμβάζει πάνω στα νερά η μνήμη
δεν μ’ ακούς.

Ταξιδεύοντας σιγά – σιγά τα λόγια
στα νερά φυλλορροούν και χάνονται με τον αέρα
θα’ ρθεις κάποτε από τον ουρανό πικρό φιλί.


Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση