Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

~ Κόκκινο ~


Καθώς ο ήλιος με χαράζει    
πυρώνοντας την αμμουδιά
βελόνια κόκκινα με αίμα
στην ώχρα πάνω του νοτιά.

Δώδεκα ορφανά δελφίνια
στον παγωμένο ωκεανό,
μες την ανασαιμιά τ’ ανέμου
γυρεύουν κόκκινο υφαντό...

Γυρεύουνε το πρόσωπό σου
και τ όνειρο φυλλομετρούν

μες την ανασαιμιά τ’ ανέμου
κεντίδια κόκκινα τρυγούν.

Δώδεκα ορφανά δελφίνια
στον παγωμένο ωκεανό,
μες την ανασαιμιά τ’ ανέμου
γυρεύουν κόκκινο υφαντό...


Από το βιβλίο : ~Το Απέραντο του Ονείρου~
 © Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


~ Μνήμες ~

Έργο: Σέργιος Κόκκορης
Μες τον κόσμο τον σβησμένο
ψάχνω σιγή ντυμένος
 κι είναι τ’ όνειρο ειρμός αγάπης.
Να ’ναι η ψυχή
τα βράδια μαζί σου
και τις μέρες δίπλα σου νηφάλια
χωρίς να ορίζει
τίποτα μονάχα
διαδρομές ονείρων.
                                                                                      
Τρικυμία
έμειναν τ’ αχνάρια μια βάρκα
κι'   ένα σφίξιμο στο στήθος
μια βοή κυμάτων
αναταραχή.

Οι αναμνήσεις
έσβησαν στη σιωπή
δάκρυ – δάκρυ
ακολουθώ τον ήλιο
το σκληρό.
   

Ο ίδιος άνεμος
ρεμβάζει πάνω στα νερά η μνήμη
δεν μ’ ακούς.

Ταξιδεύοντας σιγά – σιγά τα λόγια
στα νερά φυλλορροούν και χάνονται με τον αέρα
θα’ ρθεις κάποτε από τον ουρανό πικρό φιλί.


Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

~ Παράξενο ταξίδι ~


καλοκαίρι δίχως ίσκιο
και νερό ο χρόνος πέτρα
σαν η νύχτα έπεφτε
και πριν η μέρα φύγει
ποιητές τρέμουν στον καιρό νύχτα μας τυλίγει
συμφορές φέρνει ο ήλιος τελειωμένες μέρες
τα παιδιά πλαγιάζουν
βάρκες νύμφες και
γοργόνες στολισμένες

μου δώρισε η αυγή εσένα μόνο
όνειρο μου
να’ ρθεις μες στα πράσινα λιβάδια

χειμώνιασε
μια ψυχή στο βλέμμα
άπλωσα τα χέρια
περασμένα χρόνια
με βροχές με χιόνια
λυγερή σκιά μου
λαμπερή ματιά μου
η ζωή μας πήρε
μακριά μας πήγε

η ζωή γλυκά πληγώνει
έτσ’ είν‘ οι αγάπες
στ’ όνειρο δραπετεύουν
έτσ ’ είν‘ οι ψυχές μας
όλο ταξιδεύουν
οι αγάπες σβήνουν
τα ταξίδια μένουν
πάντα να θυμίζουν


Από το βιβλίο : ~ Προσκυνώντας μια Γοργόνα ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση