Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

~ Θα σε περιμένω ~


aγάπη μου σε σκέφτομαι κι' απόψε
έρχεσαι σαν αστέρι μες τη νύχτα
είναι πάντα οι στίχοι μου πικροί μες το σκοτάδι
που σε προσμένω δίχως ένα φως
κι είναι κρυμμένα τα μάτια σου
απ’ τα κλειστά πορτόφυλλα της νύχτας

το στέρνο των κυμάτων
σίμωσα εκεί που έψαχνα τους δρόμους της φυγής σου

οι βραδινές ριπές ανέμου
στης αγάπης την αρμύρα γράφουν λέξεις
του ουρανού και των ερώτων όνειρά εξορισμένα
μια μάγισσα πανσέληνος και σμήνη άστρων
σπασμένα λόγια σκοτεινά τα φύκια

η λαβωμένη θάλασσα ορθώνει τα κομμάτια της
τα βραδινά ταξίδια τη βοή της νοσταλγίας 


Από το βιβλίο : ~ Προσκυνώντας μια γοργόνα ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

~ Φιλί της θάλασσας ~

δε με λυπάσαι
τώρα φεύγεις μακριά
ξεράθηκαν οι λέξεις
τώρα που ο δρόμος σέρνεται
ανάμεσα σε φύλλα δέντρων 
και σε στάχτες
φιλί της θάλασσας φυτρώνει

καθώς βυθίζεται ο ήλιος 
νιώθουμε το αίμα
όνειρο βαθύ
ο κόσμος
άσπιλη σιγή
την ώρα π’ ανθίζουν
μουσκεμένα μάτια
πέτρινα
χαμένα
πρόσωπα
φιλί της θάλασσας φυτρώνει

τα χρόνια πνίγουν αναμνήσεις
φεύγει κι' ο καιρός
τα κύματα δεν μπόρεσε κανείς να σταματήσει


Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015

~ Το πεπρωμένο ~

Απόμειναν
μαραμένες μέρες μονάχα,
σφαλιστές αμπάρες
και τα άστρα 
που τρέμαν στα σημάδια
διαβήκαν τώρα
για τις σκοτεινές γωνιές τους.
Αγέρας περνά μπροστά μας
κυλά στις δημοσιές και μας καταδικάζει .

Κοιτούν νεκρά τα μάτια και
το απέραντο τρομάζει πιο πολύ.
Που να κουρνιάσουν οι ελπίδες;

Πέρα στα πελάγη
τα κύματα ψιθυρίζουν
το πεπρωμένο της αγάπης …

Ο μάταιος σκοπός τους 
παγώνει στις στάλες. 

Δρόμος μακρύς
το πέρασμά μας στο βοριά,
μια χαρακιά βαθιά απ άκρη σ’ άκρη.
Κάθε που κλαίει η φωνή μας στα φαράγγια 
λυγμός βαθύς και κρέμεται στα βράχια.

Την άνοιξη
την περιμένουμε
παραδομένοι έξι μήνες,
υφαίνοντας δειλά - δειλά ελπίδες,
ουρανούς κι' αστέρια.

Κάποιες χειμέριες νύχτες γίνετ’ ο στίχος μας λύρα,
γκρίζα παραίσθηση, πάλλεται..

Γνέθοντας τα φώτα του γιαλού
και των αστεριών τις αχτίνες
ψάχνοντας να δούμε τον πρώτο ήλιο.

Μας φέρθηκε άδικα και σκληρά
αυτό το παγωμένο
κι’ αγέλαστο καταχείμωνο...

Λοιπόν μου φεύγεις...
Αντίο τώρα με δάκρυ
απ ’ τα φύλλα της καρδιάς…
Έκθετος σε μια πλάνη
και καρφώνεται ο δρόμος
στις αυλές των χαμηλών παραπηγμάτων της πίκρας.
Τα κρύα τα βράδια αναζητώ το πρόσωπο σου…


Από το βιβλίο : ~ Ονειροκατασκευαστής ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση