Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

~ Σκιά ~


Φυσούσε πολύ και σκορπούσε του κόσμου τους πόθους…
Ελπίδες που σβήσαν νωρίς και χαθήκαν

Ψυχές αδειανές που δε σήκωσαν μάτια στ ' αστέρια
και κάθε απόβραδο γίνονται ίσκιοι

Ζωές ξεχασμένες στη γη καρφωμένες
δε σήκωσαν μάτια στον ήλιο,
δεν πήραν αγάπης λουλούδια.

Και πώς ν’ αρνηθώ τη σκιά σου;
Εσένα που μίσεψες πως ν' αρνηθώ!
Θα γυρεύω εβένινα μάτια...
Ελπίδα στο φως θα γυρεύω να βρω

...
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν άψυχα.
Μα ακόμα πιο πολύ φοβάμαι
αυτούς που δεν αφήνουν
ούτε σκιά πίσω τους.

Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

~ Υπόσταση ~



σ ΄ αγαπώ και σου γράφω
είδα το πρόσωπο σου
τέσσερα μάτια
τέσσερα χείλια
κι ‘ έγινε δρόμος
δρόμος ονείρου
άστρο μοναδικό μου
περίμενε με

φορώντας την αγάπη σου γεννήθηκα
στο άπειρο θωρώ τον ήσκιο σου
κι ‘ όταν κλαίω ζωή υφαίνω στο κορμί σου

στα μάτια σου
το γκρίζο και το θαλασσί
και μια αγάπη θεϊκή
στην αλισάχνη
στο κύμα πλάι
με νότες ασπροκέντητες
σε τραγουδούνε μουσικές

Από το βιβλίο : ~ Προσκυνώντας μια Γοργόνα ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση