Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

~ Πρελούντιο στην ομίχλη ~

Ώρα γεμάτη αναμνήσεις, 
ώρα γεμάτη αποχωρισμούς.

Κόσμος σβησμένος επάνω στο μαβί,
στο φύσημα μέσα από συστάδες δέντρων.

Μια ώρα που η γκρίζα ομίχλη του δειλινού
τα πρόσωπα σκεπάζει,
μάζεψα δάκρυ αποχωρισμού
και τον ορίζοντα άφησα να με κρύψει.
...
Χαμένες ημέρες,
η στάχτη σκέπασε τα ίχνη.
Μικρές Κυριακές που χωρούν μεγάλες πίκρες.

Σκόρπια τα βράδια μακριά σου.
Λευκά φύλλα αποχωρισμού,
χρόνια κομμάτια που δε γυρίζουν.





Από το βιβλίο : ~ Νυχτερινό Τραγούδι ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση


Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

~ Μίσεψες ~

Σ ’ αγαπώ και σου γράφω,     
πως έφυγες κι έμειναν 
άδειοι οι δρόμοι,
χτες βράδυ 
σαν ήρθε 
η ώρα 
και σφύριξε 
πάλι το τραίνο.
" Από μακριά σ ' αγαπώ
λες και ήταν γραφτό μου".

Γλάροι πετούν απ' το πέλαγος 
στο γαλάζιο φευγιό τους
και πάνω στο κύμα το βλέμμα σου 
καταπράσινο ρόδι.

"Λες και ήταν γραφτό μου
 τα κόκκινα μάτια".
Κυριακή, καλοκαίρι 
που τρέμει στο γκρίζο.

"Λες και ήταν
 της μοίρας μου να σ΄ αγγίζω στα βάθη"
σαν το κύμα  σβήνει στην ακτή ραγισμένο δάκρυ.



Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση



Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

~ Λησμοσύνη ~


Τώρα χάθηκε πάλι η φωνή...
Άμμος σιγή πυρωμένη.
Κι ένας κόκκινος ήλιος που αιμορροεί,
φέρνει μια άχνα λάβα καυτή
σ’ ένα τόπο πανέρημο.
...
Χάθηκες τώρα και πάλι...
Κι είσαι άστρο σβησμένο την αυγή,
σε μια θάλασσα άλλη.

Δρόμοι ερημικοί μυστικοί,
βήμα - βήμα πουλιά αποδημούν,
λέξη - λέξη ξεχνιούνται τα λόγια.
Τώρα βουβά σμιλεμένα χρόνια,
όλα τώρα διάβηκαν,
όλα τώρα χαθήκαν,
έπη αμνημόνευτα δίχως λουλούδια


Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση